Home

Παράλληλα

Leave a comment

Προχωρούμε, εσύ εκεί κι εμείς εδώ …

Παράλληλα, γιατί πια είναι ολοένα και πιο σπάνια η τομή των γραμμών των ζωών μας!

DSCF1436

Advertisements

Γιορτινοί ασπρισμένοι τοίχοι

Leave a comment

Αγαπημένε μας μπαμπά,

κανένας μας δεν πίστευε ότι θα έρθει η στιγμή να φύγεις. Υπήρξες στήριγμα γερό και ασφαλές για όλους μας. Είναι δύσκολη η στιγμή του αποχωρισμού μας.

“Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος…” τα είχες τακτοποιήσει όλα, αφήνοντας πίσω σου μονάχα γλυκιές και δυνατές αναμνήσεις.

Θα σε σκεφτόμαστε κάθε φορά που θα συναντάμε παλιούς σκαραβαίους, γιορτινούς ασπρισμένους τοίχους, ψιλόλιγνα κυπαρίσσια.

toixoiΘα σε βρίσκουμε πίσω από τα χαρούμενα χρώματα της Ανατολής του ήλιου, μα και πίσω από εκείνα τα μελαγχολικά της Δύσης.

Θα είσαι εκεί όταν θα δοκιμάζουμε την πρώτη γουλιά κόκκινο κρασί, όταν θα στίβουμε στο φαγητό μας λεμόνι, όταν θα τρώμε πατάτες τηγανητές με αυγά, στο χωριό, στην πόλη ή όπου αλλού.

Θα καταγράφουμε τα χιλιοστά της βροχής, περιμένοντας ότι θα μας ρωτήσεις.

Θα αναλύουμε τις πολιτικές εξελίξεις προσδοκώντας για το δικό σου σχόλιο.

Θα ακούμε οπερέττες και θα είσαι εκεί … πίσω από τα παδικά χαμόγελα του Νίκου, τη Νένας, της Αλεξάνδρας και της Ειρήνης.

Η ζωή θα συνεχιστεί, ασφαλώς! όπως θα έλεγες κι εσύ, μα ποτέ δεν θα είναι ξανά ίδια, γιατί φεύγοντας παίρνεις μαζί σου και ό,τι είχε απομείνει από τη μαμά.

Αφήνεις, όμως, τις προϋποθέσεις ώστε πλήθος στιγμών να εξακολουθούν να συμβαίνουν σα να μην έφυγες ποτέ!

The Τheory of Εverything

Leave a comment

Ό,τι καλύτερο προέκυψε για εμάς το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου!

Να το δεις κι εσύ!

Το συναπάντεμα

Leave a comment

Στην είσοδο του σχολείου, κάνω στην άκρη, να δώσω τη θέση μου σε έναν ηλικιωμένο, να περάσει εκείνος μπροστά από εμένα.

“Κάμε στην άκρη παιδάκι μου να φύγω …” μου λέει. “Δε μπαίνω εφτού μέσα. Στην εκκλησία πάω να προσκηνύσω. Σιγά μη τσου ψηφίσω κιόλας! Τα κάμανε ούλοι ρόιδο!”

Εκλογές χωρίς τη θεία

Leave a comment

Εκλογές χωρίς τη θεία…

είναι σαν χωριάτικο ψωμί χωρίς λάδι,

σαν καλοκαίρι χωρίς τζιτζίκια,

σαν πάστα φλώρα χωρίς μαρμελάδα!

ekloges_kalpes_aftodioikisi

Μου λείπουν οι κατάρες για τους “άλλους” και οι  ευχές για τους “δικούς” μας.

Ακόμα θυμάμαι τον ενθουσιασμό της, τότε τον Οκτώβρη του ’81! Μας παρέσυρε στους δρόμους με λάβαρο τη χαρά και την πίστη της για “Αλλαγή”.

Προδοθήκαμε στην πορεία, η δική της γενιά περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη… Επέμενε, όμως, ότι η λύση βρίσκεται στο κέντρο, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά.

Θα αγωνιούσε, απόψε … Είναι σα να την ακούω. Θα θυμόταν ξανά τότε που, μαθήτρια ακόμα, την έδιωξαν από το σχολείο, λόγω “πολιτικών φρονημάτων” της οικογένειάς της. Θα θύμωνε και θα μελαγχολούσε …

Μα με την πρώτη ευκαιρία θα έβαζε τα γέλια και θα έκανε ένα ελαφρύ σχόλιο, κάτι σαν κουτσομπολιό, ώστε να επαναφέρει τη συζήτηση σε αισιόδοξα μονοπάτια…

Εκλογές χωρίς τη θεία … Κρίμα!

Όσο μπορείς

Leave a comment

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

                                                                                Κ.Π. Καβάφης

Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984

Ας ανθίσουμε λοιπόν!

Leave a comment

Image

Όπως η αμυγδαλιά … ας ανθίσουμε λοιπόν!

Μπουμπούκια απλωμένα στη δειλή λιακάδα του Γενάρη, στολίζουν τη φύση και στέλνουν μηνύματα κάθε είδους σε όποιον έχει τα μάτια και την εγρήγορση να τα λάβει!

Από όλα τα μηνύματα κρατάω ένα και σας το μεταφέρω:

Το κρύο είναι αρκετό, πράγματι, μέσα στο καταχείμωνο, αλλά το θάρρος μας περισσεύει! Ας μην αφήσουμε τις παγωμένες συμπεριφορές των άλλων να καθυστερούν τη δική μας ανθοφορία!

Older Entries