Home

Ανατολή ή Δύση;

Leave a comment

Image

Ανατολή, κάθε φορά που ανταμώνουμε
και
Δύση, ο χωρισμός μας!

Advertisements

Για τις ανηψιές μου

Leave a comment

Πολυαγαπημένα μου κοριτσάκια!!!

Σαν σήμερα, 12 χρόνια πριν, ξεκινήσαμε ο νόνος σας κι εγώ να πάμε στην Αθήνα, με το πρώτο πλοίο της ημέρας. Το προηγούμενο βράδυ, η μανούλα σας μας είχε ανακοινώσει ότι “πλησιάζει η ώρα της γέννησής σας” …

Στη διαδρομή δεν πολυμιλούσαμε με το νόνο, πρώτον επειδή ο νόνος δεν μιλάει ποτέ πολύ (και από τότε δεν άκουγε καλά και θα έπρεπε να ξεφωνίζω μέσα στο καράβι και το λεωφορείο) και δεύτερον επειδή μας έτρωγε η ανυπομονησία να φτάσουμε … και οι λιγοστές κουβέντες μας αφορούσαν εσάς κι ας μην σας είχαμε δει ακόμα!

Νωρίς το μεσημέρι φτάσαμε στο μαιευτήριο και μερικές ώρες αργότερα ξεπροβάλατε κι εσείς, δύο πανέμορφα ροζ κοριτσάκια! Όλοι μας κλαίγαμε και γελούσαμε ταυτόχρονα, γιατί έτσι παθαίνει ο άνθρωπος: από την πολλή ευτυχία, χάνει, κάποιες φορές τη λογική του!

Χάρηκε και ο Ν. με το θείο το Γ. όταν τους πήρα να τους ανακοίνωσω το καταπληκτικό νέο! Η Ν., 10 μηνών μόλις τότε, και με ένα κρυολόγημα που την ταλαιπωρούσε για καιρό, μάλλον δεν κατάλαβε και πολλά πράγματα! Ο Γ. μου είπε ότι, ακούγοντας τα νέα, ο αδελφός της την έπιασε και χόρευαν και φώναζε “ζήτω”! Εκείνη ξεκαρίστηκε στα γέλια, νομίζοντας ότι είναι κάποιο από τα παιχνίδια τους! Μετά ήπιε μονορούφι το γάλα της και ξάπλωσε στην αγκαλιά του μπαμπά της και αποκοιμήθηκε!

Η 9η Μαρτίου είναι μία από τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου! Εκείνη η πρώτη εικόνα σας είναι σταθερά μέσα στο μυαλό μου, μία πανέμορφη, ροζ ανάμνηση! Μου φαίνεται απίστευτο ότι φτάσατε κιόλας τα 12!!!

Θέλω να σας ευχηθώ ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

Να θυμάστε ότι πάντα είναι το ίδιο μεγάλη η χαρά μου να μπορώ να τρέχω δίπλα σας, όπως εκείνη την πρώτη μέρα της ζωής σας!!!

Σας φιλώ

Α.

Αύγουστος

Leave a comment

Image

Του γράφω χθες στο msn: “Θέλω να ανοίξει το στόμα του ο Αύγουστος και να με καταπιεί!”

Δε φοβήθηκε ούτε ανησύχησε ότι η κατάθλιψη με γυροφέρνει … επειδή ξέρει ότι ο Αύγουστος στο νησί είναι μαρτυρικός. Έχει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις που σε κάνουν να κορεστείς από το καλοκαίρι και να αναπολήσεις το χειμώνα. Ακόμα και τα παιδιά μου περί τις 10 Αυγούστου αρχίζουν να ρωτούν πότε θα ανοίξουν τα σχολεία. Στις 24 Αυγούστου δε, είμαστε όλοι απολύτως εξαντλημένοι! Την κατάσταση, συνήθως, σώζει ένα ταξιδάκι στην ήσυχη αυγουστιάτικη Αθήνα, αλλά φέτος και αυτό θα είναι μάλλον δύσκολο!

Οπότε μένουμε εδώ! Ανάμεσα σε ορδές τουριστών να αναζητούμε μικρούς “παράδεισους” και υπομένουμε: “Αύγουστος είναι … θα περάσει!”

Η επιθυμία μου όμως παραμένει: ας με καταπιεί ο Αύγουστος τώρα και ας με ξεβγάλει 30 μέρες αργότερα στην ησυχία του πολλά υποσχόμενου Σεπτέμβρη!

Άσχημη λέξη η συμμετρία

Leave a comment

Image

Το λες εσύ, μα εγώ ξεχνιέμαι. Δεν είναι πλακάκια δαπέδου τα συναισθήματα για να τα βάλεις συμμετρικά, σε τάξη! Μάταια προσπαθώ! Χαμένος κόπος!

sos

Leave a comment

Χρειάζεται να πληγεί ένας τόπος από σεισμό, φωτιά ή πλημμύρα για να βρεθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης;
Όταν μαστίζεται από απαξίωση θεσμών, τότε που πρέπει να απευθυνθεί; Όταν στερείται αξιών, τότε προς τα πού πρέπει να στραφεί;

Τα παιδιά μας επιστρέφουν από το σχολείο τους, κινούμενα στους δρόμους ανάμεσα σε σωρούς σκουπιδιών, φτάνουν στο σπίτι αποκαμωμένα, με την απορία ζωγραφισμένη στο βλέμμα τους.

Ανοίγω την πόρτα και αμέσως αναφωνούν:

– “Είναι δυνατόν να μπει ένας Δήμαρχος στη φυλακή;”
– “Ο Δήμαρχος, ο αρχηγός της πόλης, θα έβαζε βόμβαααα;”

Τι να τους πω; Ποιες εξηγήσεις να τους δώσω;
Είμαστε θεατές ενός τρελού σεναρίου. Κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει τη συνέχεια. Το πρώτο πούλι του ντόμινο έπεσε, ακολουθεί το δεύτερο, το τρίτο και … ποιος ξέρει μέχρι πού θα φτάσουμε! Όλο αυτό που ζούμε είναι εξαιρετικά νοσηρό, ανησυχητικά απάνθρωπο, εξανεμίζει ακόμα και το τελευταίο ψήγμα αξιοπρέπειας!

Χαϊδεύω τα πρόσωπά τους και τα καθησυχάζω: “αφήστε την άκρη να τη βρει η δικαιοσύνη, μην ταλαιπωρείστε με τέτοιες σκέψεις” τους λέω και χάνομαι στην κουζίνα να αποτελειώσω το φαγητό.

Ο ατμός της σούπας μας που κοχλάζει μου θυμίζει το μαγικό λυχνάρι, λίγο πριν “σκάσει μύτη” το τζίνι.

Μμμμ… κι αν του ζητούσα, όταν βγει, να μας πάρει μακριά από ‘δω, πέρα από τα σκουπίδια και τις βρώμικες προσωπικότητες!

Διάφανες μέρες

Leave a comment

Μοιάζουν τόσο διάφανες τούτες οι μέρες! Διάφανες από όρια και προοπτικές. Σα να στέκεις στη μέση μιας πελώριας πεδιάδας και να μπορείς να δεις παντού τριγύρω, τα πίσω και τα εμπρός σου. Τα πίσω είναι ευδιάκριτα, τα εμπρός θολά και ακατάλυπτα. Και να εκεί, στο βάθος, σε απόσταση που ποτέ δεν μπορώ να φτάσω, όσο κι αν τεντώσω το χέρι μου, στέκει Εκείνη, η τόσο άδικα και πρόωρα χαμένη … η τόσο διαχρονικά παρούσα!

Χειρόγραφο του ΄95

Leave a comment

Η συνέπεια στη ζωή ενός ανθρώπου είναι καθοριστική!
Σου προσφέρω σα δώρο κάτι που αγάπησα πολύ.
Δέξου το ως επιβράβευση των προσπαθειών σου να είσαι συνεπής και να ξέρεις πως ο προπονητής σου είναι υπερήφανος για σένα και σου εύχεται πάντα νίκες στη ζωή σου!

Με αγάπη απέραντη

Ο Μ. αρχηγός

Older Entries