Διαβάζαμε αυτό το ποίημα με τα παιδιά μου στο χωριό, το καλοκαίρι του 2003. Μου ξαναήρθε στη μνήμη απόψε, καθώς αντίκρισα αυτό το φως – μαργαριτάρι!

feggaraki.JPGΤὸ φεγγαράκι ἀπόψε στὸ γιαλὸ
θὰ πέσει, ἕνα βαρὺ μαργαριτάρι.
Κι ἀπάνω μου θὰ παίζει τὸ τρελὸ
τρελὸ φεγγάρι.

Ὅλο θὰ σπάει τὸ κῦμα ρουμπινὶ
στὰ πόδια μου σκορπίζοντας ἀστέρια.
Οἱ παλάμες μου θά ῾χουνε γενεῖ
δυὸ περιστέρια·

Θ᾿ ἀνέβουν — ἀσημένια δυὸ πουλιὰ —
μὲ φεγγάρι — δυὸ κοῦπες — θὰ γεμίσουν,
μὲ φεγγάρι τοὺς ὤμους, τὰ μαλλιὰ
θὰ μοῦ ραντίζουν.

feggaraki 1.JPG

Τὸ πέλαγο χρυσάφι ἀναλυτό.
Θὰ βάλω τ᾿ ὄνειρό μου σὲ καΐκι
ν᾿ ἀρμενίσει. Διαμάντι θὰ πατῶ
λαμπρὸ χαλίκι.

Τὸ γύρω φῶς ὡς θᾶν τὴ διαπερνᾷ,
ἡ καρδιά μου βαρὺ μαργαριτάρι.
Καὶ θὰ γελῶ. Καὶ θὲ νὰ κλαίω… Καὶ νά,
νὰ τὸ φεγγάρι!

K. Καρυωτάκης

Advertisements