kolimbisi 2

Περιμένοντας να τελειώσει η προπόνηση, πιάνω συζήτηση με τον πατέρα ενός πεντάχρονου αγοριού. Μου λέει ότι σήμερα θα είναι η πρώτη φορά του γιού του στο κολυμβητήριο. Πήγαν και στο καράτε και στο μπάσκετ και τώρα περιμένουν να αποφασίσει ο μικρούλης ποιο άθλημα του αρέσει.Το ίδιο θα κάνουν σε λίγο με τις ξένες γλώσσες.

Με ρωτάει για τα δικά μου παιδιά. Τις ηλικίες και τα ενδιαφέροντά τους. Του λέω ότι κι εμείς πριν από 12-15 χρόνια τα ίδια κάναμε. Γυρίζαμε σε καράτε, μπαλέτο, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά …

“Αυτό γίνεται!” λέει σκεπτικός. “Δίνουμε στα παιδιά μας όσα περισσότερα εφόδια μπορούμε … τα μορφώνουμε … τα ετοιμάζουμε να είναι άξιοι πολίτες και τελικά θα μας τα πάρουν οι ξένοι! Ούτε τα παιδιά μας δεν θα μπορούμε να κρατήσουμε στη χώρα μας!”

Έστρεψα το βλέμμα μου προς το νερό της πισίνας και η σκέψη μου προσπάθησε να βρει καταφύγιο αισιοδοξίας στο χαμόγελο της Νένας καθώς πλησίαζε προς το μέρος μου. “Έτοιμη! Πάμε;”

Advertisements