Home

Επιστροφή

Leave a comment

DSCF1157Οι ελληνικοί ουρανοί “ανοίγουν” και σε υποδέχονται!

Καλό ταξίδι!

Pulp Fiction

Leave a comment

DSCF1226Όχι! Δεν πρόκειται για DVD!

DSCF1229Παλέτα σκιών είναι!

Κάτω από το δέντρο

Leave a comment

DSC_0068

Από το παράθυρό μου

Leave a comment

Από το παράθυρό μου, 7:15 το πρωί, υποδέχομαι τη μέρα!

DSCF1231Μία ώρα αργότερα, τα χρώματα του ουρανού γλυκαίνουν  και η κίνηση, στο δρόμο και στο σπίτι αυξάνεται!

DSCF1238Εσύ; Τι βλέπεις άραγε από το δικό σου παράθυρο, εκεί στα βόρεια;

Collage

Leave a comment

Πονηριές πάνω στο φελλό, για να περνούν οι ώρες που κουράζουν

DSCF1223και να πλησιάζουν οι γιορτές!

DSCF1222Άντε! Λιγάκι ακόμα …

Τέσσερις αναμνήσεις

Leave a comment

Ορίστε, λοιπόν, μερικά πράγματα για τα οποία είμαστε υπερήφανοι γονείς … δώρο για τη γιορτή σου σήμερα, που μας βρίσκει μακριά…

– Ο μπαμπάς σου έμαθε να κολυμπάς “στα άπατα”! Πιανόσουν πάνω στον ώμο του και κολυμπούσατε με τα βατραχοπέδιλα γρήγορα στα βαθιά. “Άφησέ με τώρα…” σου έλεγε “και κολύμπα μόνος σου!” Σου εξηγούσε και για την άνωση, αυτή τη μαγική δύναμη που δεν σε αφήνει να βουλιάξεις! Χτυπούσες τα χέρια σου δυνατά, στην αρχή, βάζοντας δύναμη να μη φοβηθείς και να επιπλεύσεις. Μετά, κατάλαβες ότι όλα γίνονται μόνα τους. Έδινες μάλιστα και συμβουλές στη μικρότερη αδελφή σου!

– Ο μπαμπάς σου έμαθε και σκάκι! Τα χειμωνιάτικα απογεύματα στην πόλη, την εποχή που ο υπολογιστής άνοιγε μερικές ώρες το σαββατοκύριακο, τα περνούσατε παίζοντας σκάκι, ή ντόμινο, ή συναρμολογώντας playmobil ή lego. Νομίζω ότι στην αρχή σε άφηνε να τον νικάς, ή μήπως κάνω λάθος;

DSC00272– Εγώ σου έμαθα να μετράς, πριν ακόμα πας στην πρώτη δημοτικού. Τελειώνοντας το νηπιαγωγείο, κάθε βράδυ, αντί για παραμύθι μου ζητούσες να σου μετράω. Ήξερες ήδη μέχρι το 10. Σου έμαθα το έντεκα και το δώδεκα και μετά σου εξήγησα το κόλπο και έφτασες μόνος σου μέχρι το 19. “Μετά μαμά;” με ρωτούσες “μετά, ποιος αριθμός είναι;” “το είκοσι” σου απαντούσα “και συνεχίζεις με το ίδιο κόλπο”. Έτσι κυλούσαν τα νανουρίσματα, κάθε βράδυ και μία δεκάδα και μετά οι εκατοντάδες. “Α! πανεύκολο είναι!” έλεγες και γύριζες, χαρούμενος, πλευρό να κοιμηθείς.

– Σου έμαθα να κάνεις ποδήλατο με δύο ρόδες και μάλιστα πού; στα χαλίκια, στην αυλή μας στο χωριό! Μια δυο φορές, σε κρατούσα από τη σέλα… “Κοίτα μπροστά” σου έλεγα “όχι δεξιά κι αριστερά, ούτε πίσω σου!” Ένοιωθες μία μικρή ανασφάλεια και είχες το νου σου να δεις πότε θα σε αφήσω. “Σε κρατάω, μη φοβάσαι!” και έπαιρνες θάρρος και έκανες και ήχους “ζζζβββμμμμ!!!, φύγαμε!” και από τη χαρά σου δεν είχες πια την έννοια να δεις αν σε κρατώ κι έτσι σε άφηνα και ξεκινούσες μόνος σου. Όταν πια το συνειδητοποιούσες, είχες ήδη αποκτήσει τον αέρα του ποδηλάτη: “φύγαμε! ολοταχώς!”

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!