Home

Προς Λονδίνο

Leave a comment

Θυμάμαι τις μέρες που περιμέναμε γράμμα του θείου.

Κατεβαίναμε με τη γιαγιά στο μεσοχώρι, στην πλατεία και περιμέναμε τον ταχυδρόμο.

Εκείνος έφτανε πάνω σε ένα μηχανάκι, φορώντας τη στολή που πρόσταζαν οι κανόνες της δεκαετίας του ’70, δηλαδή μακρύ παντελόνι, άσπρο πουκάμισο και οπωσδήποτε το χαρακτηριστικό καπέλο του. Τόσα χιλιόμετρα, τόσες στροφές σε χαλικόδρομο με μηχανάκι, με πλήρη αμφίεση και την τσάντα του γεμάτη γράμματα!

Τον κερνούσαν νερό δροσερό και γλυκό του κουταλιού. Του έδιναν και φιλέματα, λίγα αυγά, ντομάτες και φρέσκα κολοκυθάκια από τα Πηγάδια.

Όλοι περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους, συζητώντας για το ζεστό καλοκαίρι, για την τεμπελιά που έχουν οι κότες και δε λένε να γεννήσουν κανένα αυγό, για τους δεμένους καρπούς πάνω στις ελιές και στα αμπέλια…

Συζητούσαν, αλλά το βλέμμα τους ήταν καρφωμένο στα χέρια του ταχυδρόμου και η προσοχή τους στη φωνή του, μέχρι να ακούσουν το όνομα του παραλήπτη.

Έφτανε η στιγμή που ο ταχυδρόμος φώναζε το επώνυμο της οικογένειας και η γιαγιά με  μιας βρισκόταν όρθια, δίπλα του, με απλωμένο το χέρι της, έτοιμη να παραλάβει την πολύτιμη αλληλογραφία.

Επιστρέφαμε με κέφι στο σπίτι, άνοιγε το φάκελο προσεκτικά, έδινε σε μένα το γραμματόσημο με τη χρωματιστή βασίλισσα και φώναζε τη γειτόνισσα τη γραμματισμένη, ώστε να είναι σίγουρη ότι δεν θα της ξεφύγει τίποτα από τα γραφούμενα.

Εγώ τακτοποιούσα τη βασίλισσά μου μαζί με όλες τις άλλες. Όμορφα χρωματιστά γραμματόσημα, τα πρώτα που είδα στη ζωή μου και συγχρόνως άκουγα τα νέα του θείου δια στόματος των δύο γυναικών.

Διάβαζαν μαζί, πότε η μία και πότε η άλλη. Γελούσε η γιαγιά με τα καλά τα νέα. Χαιρόταν που σύντομα θα έρθουν μόνιμα στην Ελλάδα, μα στο τέλος πάντα έκλαιγε από χαρά που όλα είναι καλά αλλά και από στεναχώρια που “ετούτο το παιδί αγάπησε τα ξένα”.

“Άτιμη που είναι η ξενιτιά! Πού εβρέθηκε στην άκρη του κόσμου ευτό το Λοντίνο!” έλεγε στη γειτόνισσα. “Δεν πειράζει” την παρηγορούσε εκείνη “ας είναι καλά το παιδάκι σου κι ας είναι και μακρία”!

postage-stamp-rugs-5

Λονδίνο, λοιπόν σήμερα, γλυκιά μου Νένα!

Λονδίνο=απόσταση=μακριά, στην άκρη του κόσμου, κατά τη γιαγιά. Με φόβησε κι εμένα τότε, ότι γύρευε που βρισκόταν αυτή η Αγγλία. Μεγαλώνοντας, όμως, συνειδητοποίησα ότι ήταν η υπερβολική αγάπη της η αιτία που μεγάλωνε τόσο πολύ τις αποστάσεις. Γιατί και αργότερα, όταν ο θείος μετακόμισε πια στην Αθήνα, πάλι “μακρία” το έβρισκε η γλυκιά μου γιαγιούλα!

Εμείς, όμως, οι νεώτεροι σας φανταζόμαστε πολίτες του κόσμου και αυτή η πρώτη σου τόσο μεγάλη έξοδος χωρίς του γονείς σου θα είναι μια εμπειρία συναρπαστική που στόχο έχει να διευρύνει τους ορίζοντές σου και να σε οδηγήσει ομαλά στην ενηλικίωση.

Καλό ταξίδι

Φιλιά γλυκά

Advertisements

Προετοιμασίες

Leave a comment

DSCF1039

Ετοιμάζει τα πράγματά της για το ταξίδι με αξιοζήλευτη οργάνωση! Τακτοποιεί ρούχα, καλλυντικά και λοιπά σε σακκουλάκια και νεσεσέρ με κόλπα μαγικά! Παίρνει πρωτοβουλίες παρόμοιες με εκείνες ενός ενήλικα. Με συγκινεί και με καθησυχάζει η αυτάρκεια που αποκτά! Την κοιτάζω και περηφανεύομαι… για ακόμα μια φορά!

Ευτυχία είναι….

Leave a comment

… να ακούω το μεγάλο να βοηθάει τη μικρή μας στην πληροφορική

… να βλέπουν το Μundial όλοι μαζί … και ο Dreamer

… η μαρμελάδα βερίκοκο στα βάζα μας

… τα σχέδιά μας για το -επιτέλους- καλοκαίρι!

DSC_0218

Μερικές ώρες αργότερα

Leave a comment

 Η παρέα καταφθάνει στο σπίτι με γέλια και φωνές!

Απέδωσαν οι κόποι μιας χρονιάς και τώρα απλώνονται στους καναπέδες ικανοποιημένοι, ξαλαφρωμένοι από το βάρος των μαθημάτων. Παίζουν και μιλούν δυνατά πειράζοντας ο ένας τον άλλον!

Απολαμβάνω τη χαρά τους από την κουζίνα. Ετοιμάζω pancakes με μερέντα. Μια μικρή γιορτή πραγματοποιείται στο σπίτι μας και είναι όλα τόσο αυθόρμητα!

DSCF1020

Χτυπάω αυγά και γάλα σε ένα βαθύ πιάτο,

DSCF1019

στο μίγμα βουτάω μία φέτα ψωμί του τόστ

DSCF1021

και την ψήνω σε καυτό τηγάνι, αντικολλητικό ώστε να αποφύγω να προσθέσω βούτυρο.

DSCF1023

Πάνω στη ζεστή φετούλα απλώνω μερέντα.

Παγωμένο νερό, χυμός, puncakes και μωσαϊκό απλώνονται στο τραπέζι. Να τα δροσίσω, επιθυμώ, και να τα γλυκάνω, τα ταλαιπωρημένα μας τριτάκια!

Μωσαϊκό για τη Φυσική Κατεύθυνσης

Leave a comment

DSC_0210Σήμερα θα είναι μία συναρπαστική μέρα! Όλα αυτά που προγραμματίζετε τόσο καιρό τώρα, μπορούν να γίνουν πραγματικότητα!

Αφήνω τα κλειδιά μου στο τραπεζάκι της εισόδου και μπαίνω στην κουζίνα. Όλα αυτά με μία σχετική βιασύνη … έτσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο η ανάσα μου σήμερα, από το πρωί, επιταχύνεται, από χαρά -ίσως- που βλέπω, μετά από καιρό, μια λάμψη ηρεμίας στο βλέμμα του!

Σπάω 4 πακέτα μπισκότα (petit-beurre κατά προτίμηση) σε μία λεκάνη και τα ραντίζω με κονιάκ.

Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνω ένα ποτήρι νερό, ένα ποτήρι ζάχαρη, λιγότερο από ένα πακέτο μαργαρίνη και 5 κουταλιές της σούπας κακάο. Με το μίγμα αυτό περιχύνω τα μπισκότα.  Ζυμώνω και πλάθω σε τέσσερα μπαστούνια.

DSCF1031 - Copy

Καθώς ζυμώνω τα ζεστά υλικά, αναδύεται έντονο το άρωμα του κονιάκ. Λες να μεθύσω; Κοιτάξω το ρολόι … 8:30. Θα έχουν μόλις πάρει τα θέματα …

Τυλίγω σε λαδόχαρτο και καταψύχω.

Το αγαπημένο μας σοκολατένιο cake

Leave a comment

Tελευταίο μάθημα η Φυσική Κατεύθυνσης και οι φήμες οργιάζουν:

“Θα χτυπήσουν τη φυσική αφού τα προηγούμενα μαθήματα ήταν βατά”

“Η επιτροπή έχει τόσες μέρες να σκέφτεται … ό,τι πρέπει για μεγάλες εμπνεύσεις”

“Άλλαξε ο Υπουργός! Κι αν του κακοφανεί του απερχόμενου και βάλει δύσκολα για να εκδικηθεί;”

“Ας μην κινδυνολογούμε!” τον ακούω να λέει. Φροντίζει από μόνος του την ψυχολογία του αντλώντας δυνάμεις από το εγγύς τέλος. “Τελευταίο μάθημα είναι. Ό,τι είναι να γίνει ας γίνει!”

Ασκήσεις εκείνος … κέικ εγώ! “Το ωραιότερο και ευκολότερο σοκολατένιο κέικ”, όπως το ονομάζει η Κρίστια Μαυροειδή στο βιβλιό της “183 φρέσκες ιδέες για φαγητά & γλυκά”.

Ακολουθώ πιστά τη συνταγή, ώστε να έχω το καλύτερο αποτέλεσμα:

DSCF1030Γλύκανε τις ώρες του διαβάσματος στο σπίτι αλλά και στο φροντιστήριο και έτσι υποδεχτήκαμε την Τρίτη!

Cake “με ό,τι υπάρχει” για το ΑΕΠΠ

Leave a comment

Θα ετοιμάσω ένα κέικ, σκέφτομαι. Ένα κέικ με ό,τι υπάρχει. Όσο ο Νίκος θα αραδιάζει προγράμματα στο χαρτί, χωρίς τη δυνατότητα να τα επαληθεύσει σε υπολογιστή (!), εγώ θα μπερδεύω μεταξύ τους υλικά με στόχο ένα αφράτο κέικ! DSCF1018Απλώνω στο τραπέζι λιγότερο από ένα πακέτο μαργαρίνη, 4 αυγά, γάλα, ζάχαρη, αλεύρι, λικέρ λεμόνι αντί για βανίλιες και ψηφίδες σοκολάτας.

Λιώνω τη μαργαρίνη και τη “χτυπάω” δυνατά στο μίξερ με τη ζάχαρη. Προσθέτω ένα-ένα τα αυγά εναλλάξ με το αλεύρι και το γάλα. Προσθέτω το λικέρ και στο τέλος αναδεύω απαλά στο μίγμα τις ψηφίδες σοκολάτας . Ψήνω σε μέτριο φούρνο για περίπου μία ώρα.

Η μυρωδιά του φρεσκοψημένου κέικ είναι το καλύτερο ξυπνητήρι στον κοιμισμένο εγκέφαλο. Η Νένα το πρόλαβε ζεστό στο πρωινό της.

Όταν επέστρεψε ο Νίκος αυτό είχε πια κρυώσει, αλλά μικρό το κακό … Τα δικά του μαγειρέματα στον Προγραμματισμό είχαν εξίσου καλό αποτέλεσμα με τα δικά μου στην κουζίνα! Τα δικά του έθρεψαν την ικανοποίησή του για ενός χρόνου διάβασμα και τα δικά μου την πείνα του!

Older Entries