poulia paidia

Στην είσοδο του Νοσοκομείου περιμένω μια φίλη να έρθει και μετά θα ανεβούμε μαζί να δούμε το νεογέννητο της Χριστίνας.

Χαζεύω ολόγυρα, μέχρι που το βλέμμα μου σκαλώνει στον πίνακα ανακοινώσεων, σε αυτή την αφίσα … και ο χρόνος σταματά!

Πόση αλήθεια κρύβει! Μια “μάυρη” χώρα που ξεσηκώνεται και φεύγει! Που αποδημεί, πετάει μακριά … όπως τότε στη δεκαετία του ’60, έτσι και τώρα.

“Κοιτούσα τότε μέσα μου, κοιτούσα και ολόγυρα στο χωριό μου και το μόνο που έβλεπα ήταν σκοτάδι, πυκνό σκοτάδι… έτσι πήρα την απόφαση να φύγω…” μου έχει πει η Μαίρη, η φίλη μας που έφυγε 16 χρονών -τότε, στη δεκαετία του ’60-  από το νησί για Ελβετία και μετά για Αμερική και δεν ξαναγύρισε ποτέ πίσω.

Το ίδιο σκοτάδι αντικρίζουμε τώρα εμείς. Το ίδιο με τη φίλη μας τη Μαίρη επιθυμούν, τώρα, τα παιδιά μας. Και είναι απίστευτα οδυνηρό!

Πολύ γλυκό το μωρό της Χριστίνας, λοιπόν! Ροζ, πανέμορφο μωρό … Προσωποποιημένη ελπίδα!

Advertisements