DSCF0697

7:15 τις καθημερινές είναι η ώρα που πρέπει να ξυπνήσω τα παιδιά.

Φροντίζω ώστε ο τόνος της φωνής μου να είναι γλυκός, με χιούμορ, μα αυτό, φαίνεται να μην αλλάζει την αναγκαιότητα χρήσης της προστακτικής.

Όσο γλυκά κι αν τους μιλάω το πρωί, ο νυσταγμένος εγκέφαλος παρεξηγεί την πρόθεσή μου και όλα όσα τους λέω αποκτούν διάθεση προστακτική.

“Έλα αγάπη μου! Ώρα για σχολείο!”

“Ποιος θα φάει σήμερα ένα σούπερ πρωινό;!”

“Εμπρός λοιπόν! Έφτασε η ώρα!”

“Πάμε! Μην αποκοιμηθείτε ξανά! Θα αργήσουμε!”

“Αμάν αυτές οι πρωινές προστακτικές”! αναφωνούν στο τραπέζι του πρωινού!

Ποια είναι η έγκλιση εκείνη που θα τα ξεσηκώσει; Η οριστική; η υποτακτική; Όχι βέβαια! Μόνο η προστακτική μπορεί να κάνει ένα μικρό θαύμα: “τελείωνε αγάπη μου, γιατί περνάει η ώρα!”

“Γιατί να μην αρχίζει το σχολείο κατά τις 10; Πόσο καλύτερα θα ήταν, τότε, όλα”!!!

Advertisements