Βρεθήκαμε είκοσι χρόνια μετά να τρώμε, Σάββατο βράδυ, στο εστιατόριο “Βοημία” στην Αθήνα.

Έμοιαζε σα να μην πέρασε μια μέρα! Μοναδική διαφορά η παρέα μας: συνηθίζαμε να πηγαίνουμε εκεί με φίλους και συγγενείς. Αυτή τη φορά όμως παρέα μας ήταν τα παιδιά μας!

Image

Προφανώς και δεν κατάφερα να αποφύγω τη συγκίνηση! Να τα βλέπω και τα δυο απέναντί μου, ενθουσιασμένα με τις γεύσεις και τις ονομασίες των φαγητών: η Ν. ξετρελάθηκε με το “τρελό τυρί” και ο Ν. με το “ψωμί του διαβόλου”.

Εμείς, οι μεγάλοι, μείναμε πιστοί στην παλιά μας αγάπη, το “ροζμπίφ”! Και βέβαια η μπύρα μας έφτασε σε γυάλινη κανάτα, μία μόνο αυτή τη φορά, αφού οι φίλοι μας οι πότες δεν ήταν μαζί μας!

Θα ξαναπάμε … σίγουρα!

ΥΓ: Οδηγώντας προς το σπίτι, καταμεσής στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (τόσο αγαπημένος δρόμος!) ακούμε, με επιλογή του Νίκου, το “Boemian Rhapsody”.

Απίστευτα απλή υπόθεση η ευτυχία τελικά!

Advertisements