Home

Μαραμένες και οι ελπίδες μου όλες…

Leave a comment

Πόση ευτυχία θα πάρεις μαζί σου … αν φύγεις!

Advertisements

Αν ήσουν εδώ …

Leave a comment

Αν ήσουν εδώ …

… θα είχε νόημα να έχουμε απλωμένα τα εργόχειρα στο σπίτι, για να σ’ ευχαριστήσουμε! Οι πλεκτές κουβέρτες θα αγκάλιαζαν αρχοντικά τα κρεβάτια μας και στα παράθυρα θα κρέμονταν όμορφα σχέδια από βαμβακερό, άσπρο νήμα
… θα μας θύμιζες να φυτέψουμε βολβούς τώρα το φθινόπωρο, για να έχουμε μυρωδάτα κρινάκια νωρίς την άνοιξη
… θα αγαπούσα, τελικά, τη γεύση του δυόσμου στα κεφτεδάκια και ίσως να είχα καταφέρει να πείσω τα παιδιά να συνηθίσουν το λαδοτύρι στα γεμιστά.

Αν ήσουν εδώ …

… τα παιδιά μας θα ήταν πρώτα στο πλέξιμο με βελόνες και στη σταυροβελονιά
… θα είχαν λόγο να αγαπούν περισσότερο την ποίηση και τα ρομαντικά τραγούδια
… θα ήξεραν πολλές παροιμίες και ιστορίες από τα παλιά και ο Ν. θα έβρισκε μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο πολυτονικό σύστημα των αρχαίων.

Αν ήσουν εδώ …

… στα βάζα θα είχαμε ήδη γλυκό σταφύλι μυρωδάτο με αρμπαρόριζα
… τα κυδώνια δεν θα έπεφταν στο χώμα λαβωμένα από την αδιαφορία μας
… δε θα στεναχωριόμαστε εμπρός από τις ροδιές, τα αγαπημένα σου δέντρα
… το χρυσαφί του φθινοπώρου δε θα βάραινε τις καρδιές μας.

Αν ήσουν εδώ …

… τη χαρά των δύο γενεθλίων του Σεπτέμβρη δεν θα την ανέκοπτε η θλίψη του αποχωρισμού σου!