Home

kl ecs?

Leave a comment

Ο τίτλος αυτός είναι το κείμενο εισερχόμενου μηνύματος στο κινητό μου. Μου πήρε ώρα να καταλάβω τι εννοεί ο αποστολέας.

Μετά από αρκετά λεπτά και κρίνοντας από το απεσταλμένο μήνυμά μου, συμπεραίνω ότι θέλει να μου πει: “καλά, εσείς;”.

Έχει πλάκα αυτή η “νεαρή” νεοελληνική διάλεκτος. Ξεκίνησε να καταβροχθίζει σιγά σιγά τα φωνήεντα. Συνήθισα, έτσι, να ερμηνεύω μηνύματα όπως: “δν θ κν μθμ σμρ”, δηλαδή “δεν θα κάνω μάθημα σήμερα”.

Στη συνέχεια χρησιμοποίησε την απλότητα των λατινικών χαρακτήρων, οπότε έμαθα να διαβάζω απταίστως τα greeklish: “eimai kato edo kai ora kai se perimeno. 8a ertheis i na figo?” που σημαίνει: “Είμαι κάτω εδώ και ώρα και σε περιμένω. Θα έρθεις ή να φύγω;”.

Τώρα καλούμαι να εξοικειωθώ με μία ιδιαίτερα λακωνική γραφή και δυσκολεύομαι. Ίσως και να προβληματίζομαι λιγάκι. Θυμάμαι, όμως, την αγανάκτηση μερικών με την κατάργηση του πολυτονικού και τη δική μας υπερβολική τότε, ως μαθητές, ανακούφιση και παίρνω θάρρος. Σταμάτησαν οι τόνοι, σταμάτησαν και τα σκαμπίλια στα ροζ μαγουλάκια!

Ποιος ξέρει; μπορεί και να μας βγει και σε καλό αυτή η αργή στροφή προς απλούστερες μορφές γραφής. Παίρνω το στυλό και σημειώνω: “σε αγαπώ” και λίγο πιο κει “se agapo” και παραδίπλα “c agp”. Αναρωτιέμαι ποιο είναι περισσότερο όμορφο. Μμμμμ … περισσότερο όμορφο; Μα φυσικά το ίδιο το συναίσθημα. Φτάνει να το νιώθεις! Τι σημασία έχει πώς θα το γράψεις;

Advertisements

Ανθρώπων Έργα

Leave a comment

Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό.
Λες και πέφτουμε σε τοίχους μ’ εκατό.
Έτσι ανάποδα λυγάω το βράδυ αυτό
του νου τη βέργα.

Λες και η στάθμη της αγάπης πάει να βρει
πόσοι κρύβονται στη λάσπη θησαυροί.
Πώς κοπήκανε στα δάχτυλα οι σταυροί
γι’ ανθρώπων έργα.

Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές
με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα
δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές
κι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα.

Λες και στρώσαμε τον Αύγουστο χαλί
λες και βγήκε τ’ ασανσέρ σ’ ένα κελί
που ένας το βλέπε το φως γι’ ανατολή
κι άλλος για δύση.

Λες και μέσα μας τ’ αντίθετα τραβάν
να ψηφίσουνε στο ίδιο παραβάν
σαν αιώνιο Ιησούν ή Βαραβάν
του ανθρώπου η φύση.

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Πολύ ωραία είναι και η ερμηνεία της Ν. Μποφίλιου. Αυτήν άκουσα στην εκπομπή “Στην υγειά μας” και ξαναθυμήθηκα το τραγούδι, τόσα χρόνια μετά!