Πολυαγαπημένα μου κοριτσάκια!!!

Σαν σήμερα, 12 χρόνια πριν, ξεκινήσαμε ο νόνος σας κι εγώ να πάμε στην Αθήνα, με το πρώτο πλοίο της ημέρας. Το προηγούμενο βράδυ, η μανούλα σας μας είχε ανακοινώσει ότι “πλησιάζει η ώρα της γέννησής σας” …

Στη διαδρομή δεν πολυμιλούσαμε με το νόνο, πρώτον επειδή ο νόνος δεν μιλάει ποτέ πολύ (και από τότε δεν άκουγε καλά και θα έπρεπε να ξεφωνίζω μέσα στο καράβι και το λεωφορείο) και δεύτερον επειδή μας έτρωγε η ανυπομονησία να φτάσουμε … και οι λιγοστές κουβέντες μας αφορούσαν εσάς κι ας μην σας είχαμε δει ακόμα!

Νωρίς το μεσημέρι φτάσαμε στο μαιευτήριο και μερικές ώρες αργότερα ξεπροβάλατε κι εσείς, δύο πανέμορφα ροζ κοριτσάκια! Όλοι μας κλαίγαμε και γελούσαμε ταυτόχρονα, γιατί έτσι παθαίνει ο άνθρωπος: από την πολλή ευτυχία, χάνει, κάποιες φορές τη λογική του!

Χάρηκε και ο Ν. με το θείο το Γ. όταν τους πήρα να τους ανακοίνωσω το καταπληκτικό νέο! Η Ν., 10 μηνών μόλις τότε, και με ένα κρυολόγημα που την ταλαιπωρούσε για καιρό, μάλλον δεν κατάλαβε και πολλά πράγματα! Ο Γ. μου είπε ότι, ακούγοντας τα νέα, ο αδελφός της την έπιασε και χόρευαν και φώναζε “ζήτω”! Εκείνη ξεκαρίστηκε στα γέλια, νομίζοντας ότι είναι κάποιο από τα παιχνίδια τους! Μετά ήπιε μονορούφι το γάλα της και ξάπλωσε στην αγκαλιά του μπαμπά της και αποκοιμήθηκε!

Η 9η Μαρτίου είναι μία από τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου! Εκείνη η πρώτη εικόνα σας είναι σταθερά μέσα στο μυαλό μου, μία πανέμορφη, ροζ ανάμνηση! Μου φαίνεται απίστευτο ότι φτάσατε κιόλας τα 12!!!

Θέλω να σας ευχηθώ ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

Να θυμάστε ότι πάντα είναι το ίδιο μεγάλη η χαρά μου να μπορώ να τρέχω δίπλα σας, όπως εκείνη την πρώτη μέρα της ζωής σας!!!

Σας φιλώ

Α.

Advertisements