Καθίσαμε “αναπαυτικά” στην τσιμεντένια θέση μας και τσουπ! πετάχτηκε μπροστά μας μια φίλη της κόρης μου από την εποχή του νηπιαγωγείου. Η μικρή μου ελαφρώς ταλαιπωρημένη από την ίωση, έδειχνε να μην μπορεί να συμμετέχει ιδιαίτερα στην κουβέντα κι έτσι πήρα εγώ το λόγο και μίλησα στο κορίτσι.
“Βρε, βρε! μια όμορφη κοπέλα! τι ωραίο μαύρισμα είναι αυτό!”.
Περίμενα, εκ μέρους της, μια απάντηση με ένα σκέρτσο, ένα νάζι, ένα παιδικό ντροπαλό χαμόγελο, σαν αυτά που μοιράζει η ανιψιά μου η Α. όταν της κάνεις κοπλιμέντο.
Όμως, εκείνη, με προφορά μεγάλης γυναίκας, μου απάντησε: “αφού έχουμε σκάφος! πώς θες να είμαι! μαυρισμένη θα είμαι!” … και με αποστόμωσε!
Ένιωσα σα να με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα ή σα να μου έδωσε κάποιος ξαφνικά ένα δυνατό χαστούκι, έτσι χωρίς λόγο, στην προσπάθεια του να με αφυπνίσει και να μου υπενθυμίσει ότι οι κοινωνίες των νεόπλουτων αναθρέφουν παιδιά χωρίς παιδικότητα, εμβολιασμένα γαρ, με τις ορμόνες της έπαρσης!

Advertisements