Μια ίωση που διατάραξε την ισορροπία του πεπτικού συστήματος της κόρης μου, μας ανάγκασε να αναζητήσουμε θέση κοντά στην έξοδο του θεάτρου και έτσι καθίσαμε, κάτω – κάτω, στην πρώτη κερκίδα.Μέσα στα 45 λεπτά που ακολούθησαν, περιμένοντας την έναρξη της παράστασης, παρέλασαν από μπροστά μου όγκοι πλατίνας και επώνυμων ρούχων.
Πάνω σε ηλιοκαμένα δέρματα, το χρυσάφι γυάλιζε, τόσο αστείο, όσο και το χρυσό δόντι του πλανόδιου κόντρα στον ήλιο.
Το χαρακτηριστικό καρό της Burberry έδινε μιαν άλλη διάσταση στα απλά -κατά τα άλλα- μακό.

Οι τσάντες Fendi συναγωνίζονταν τις Longchamps και αυτές με τη σειρά τους τις Louis Vuitton!
Σανδάλια με ημιπολύτιμους λίθους στόλιζαν κοραλί νύχια και σέρνονταν νωχελικά στις πλάκες του θεάτρου!
Προς στιγμήν μπερδεύτηκα!
“Λες να είμαι στο Ηρώδειο;” αναρωτήθηκα και κοίταξα τριγύρω μου για του λόγου το αληθές. Όμως, αναγνώρισα αμέσως τις τσιμεντένιες κερκίδες του μικρού θεάτρου της πόλης μου και ένιωσα να με βαραίνει, περισσότερο, όλος αυτός ο όγκος του χρυσού, των λίθων και των πάσης φύσεως επώνυμων ρούχων. Γιατί αν ήμουν στο Ηρώδειο, δεν θα ήξερα κανέναν και απλώς θα θαύμαζα! Είμαι όμως στο νησί. Σε ένα νησί όπου τα σκάνδαλα “φοριούνται” τόσο πολύ όσο και τα Longchamps σακίδια πλάτης και όπου η έλλειψη παιδείας “λάμπει” τόσο εκθαμβωτικά όσο η χρυσή καδένα στο λαιμό του ξενοδόχου!
“Η Χιονάτη” όπως τη φαντάστηκε η Χρ. Κουλουμπή για την αφίσα της παράστασης

Α! ναι! Να μην ξεχάσω! Υπήρχαν και παιδιά, γιατί περί παιδικής παράστασης επρόκειτο, τα οποία ως άλλο αξεσουάρ “στόλιζαν” τα χέρια της μαμάς τους. Εκείνες προπορεύονταν με πρώτη έγνοια να βρουν θέση και δεύτερη να αγοράσουν τσιπς και ποπ-κορν από το κυλικείο.
Εκείνα ακολουθούσαν, άλλα με κέφι και άλλα βαριεστημένα. Πάντα όμως ΠΑΙΔΙΑ στων οποίων το βλέμμα κρύβεται μια αισιοδοξία…
Έμεινα με την απορία: πώς είναι δυνατόν ένα χέρι με άρτιο μανικιούρ, στολισμένο με τεράστιο δακτυλίδι να “βουτάει”, με τόση λαιμαργία, μέσα σε βρωμερά σακουλάκια με πακοτίνια;
Advertisements