Home

Pretty woman

Leave a comment

Πάντα σε έβλεπα Pretty! Τώρα πρέπει να συνηθίσω να σε βλέπω και Woman!

ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ!

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΟ ΘΕΑΤΡΟΥ

Leave a comment

Καθίσαμε “αναπαυτικά” στην τσιμεντένια θέση μας και τσουπ! πετάχτηκε μπροστά μας μια φίλη της κόρης μου από την εποχή του νηπιαγωγείου. Η μικρή μου ελαφρώς ταλαιπωρημένη από την ίωση, έδειχνε να μην μπορεί να συμμετέχει ιδιαίτερα στην κουβέντα κι έτσι πήρα εγώ το λόγο και μίλησα στο κορίτσι.
“Βρε, βρε! μια όμορφη κοπέλα! τι ωραίο μαύρισμα είναι αυτό!”.
Περίμενα, εκ μέρους της, μια απάντηση με ένα σκέρτσο, ένα νάζι, ένα παιδικό ντροπαλό χαμόγελο, σαν αυτά που μοιράζει η ανιψιά μου η Α. όταν της κάνεις κοπλιμέντο.
Όμως, εκείνη, με προφορά μεγάλης γυναίκας, μου απάντησε: “αφού έχουμε σκάφος! πώς θες να είμαι! μαυρισμένη θα είμαι!” … και με αποστόμωσε!
Ένιωσα σα να με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα ή σα να μου έδωσε κάποιος ξαφνικά ένα δυνατό χαστούκι, έτσι χωρίς λόγο, στην προσπάθεια του να με αφυπνίσει και να μου υπενθυμίσει ότι οι κοινωνίες των νεόπλουτων αναθρέφουν παιδιά χωρίς παιδικότητα, εμβολιασμένα γαρ, με τις ορμόνες της έπαρσης!

Η ΧΙΟΝΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ GLAMOROUS ΘΕΑΤΕΣ

Leave a comment

Μια ίωση που διατάραξε την ισορροπία του πεπτικού συστήματος της κόρης μου, μας ανάγκασε να αναζητήσουμε θέση κοντά στην έξοδο του θεάτρου και έτσι καθίσαμε, κάτω – κάτω, στην πρώτη κερκίδα.Μέσα στα 45 λεπτά που ακολούθησαν, περιμένοντας την έναρξη της παράστασης, παρέλασαν από μπροστά μου όγκοι πλατίνας και επώνυμων ρούχων.
Πάνω σε ηλιοκαμένα δέρματα, το χρυσάφι γυάλιζε, τόσο αστείο, όσο και το χρυσό δόντι του πλανόδιου κόντρα στον ήλιο.
Το χαρακτηριστικό καρό της Burberry έδινε μιαν άλλη διάσταση στα απλά -κατά τα άλλα- μακό.

Οι τσάντες Fendi συναγωνίζονταν τις Longchamps και αυτές με τη σειρά τους τις Louis Vuitton!
Σανδάλια με ημιπολύτιμους λίθους στόλιζαν κοραλί νύχια και σέρνονταν νωχελικά στις πλάκες του θεάτρου!
Προς στιγμήν μπερδεύτηκα!
“Λες να είμαι στο Ηρώδειο;” αναρωτήθηκα και κοίταξα τριγύρω μου για του λόγου το αληθές. Όμως, αναγνώρισα αμέσως τις τσιμεντένιες κερκίδες του μικρού θεάτρου της πόλης μου και ένιωσα να με βαραίνει, περισσότερο, όλος αυτός ο όγκος του χρυσού, των λίθων και των πάσης φύσεως επώνυμων ρούχων. Γιατί αν ήμουν στο Ηρώδειο, δεν θα ήξερα κανέναν και απλώς θα θαύμαζα! Είμαι όμως στο νησί. Σε ένα νησί όπου τα σκάνδαλα “φοριούνται” τόσο πολύ όσο και τα Longchamps σακίδια πλάτης και όπου η έλλειψη παιδείας “λάμπει” τόσο εκθαμβωτικά όσο η χρυσή καδένα στο λαιμό του ξενοδόχου!
“Η Χιονάτη” όπως τη φαντάστηκε η Χρ. Κουλουμπή για την αφίσα της παράστασης

Α! ναι! Να μην ξεχάσω! Υπήρχαν και παιδιά, γιατί περί παιδικής παράστασης επρόκειτο, τα οποία ως άλλο αξεσουάρ “στόλιζαν” τα χέρια της μαμάς τους. Εκείνες προπορεύονταν με πρώτη έγνοια να βρουν θέση και δεύτερη να αγοράσουν τσιπς και ποπ-κορν από το κυλικείο.
Εκείνα ακολουθούσαν, άλλα με κέφι και άλλα βαριεστημένα. Πάντα όμως ΠΑΙΔΙΑ στων οποίων το βλέμμα κρύβεται μια αισιοδοξία…
Έμεινα με την απορία: πώς είναι δυνατόν ένα χέρι με άρτιο μανικιούρ, στολισμένο με τεράστιο δακτυλίδι να “βουτάει”, με τόση λαιμαργία, μέσα σε βρωμερά σακουλάκια με πακοτίνια;