Μερικά χρόνια μεγαλύτερη σε ηλικία από τη μαμά, δραστήρια με γνώσεις πολλές στην κουζίνα και στο εργόχειρο! Αγόραζε ανελλιπώς τα τεύχη της “Πρακτικής” και του “Εκείνη κι εσείς” και τα αρχειοθετούσε σε ντουλάπια ή κουτιά. Αγαπημένη της λέξη αποτελούσαν τα κάθε λογής επιρρήματα: “συγχρόνως“, “ασφαλώς“, “ολοταχώς“!
Το ελαφρύ γλυκό με τα δαμάσκηνα και το γιαούρτι, του οποίου τη συνταγή τόσο γλαφυρά περιέγραφε, αποτέλεσε σήμα κατατεθέν μιας εποχής πριν την επέλαση της τρίτης γενιάς, η οποία απαίτησε κέικ σοκολάτας και τούρτα φράουλας.Η φίλη της μαμάς, αυτό τον καιρό, περνάει δύσκολες στιγμές και θυμάται … τη μαμά! Αντλεί, “καθημερινώς” δύναμη και αισιοδοξία από τις παλιότερες κοινές στιγμές τους: “μοιραστήκαμε πολλά μαζί, αναμφιβόλως!” λέει ψιθυριστά και συνεχίζει: “οι ώρες του καφέ και του κεντήματος ήταν οι καλύτερες … Μακάρι να υπήρχε ένα χέρι να αρπάξει δια παντώς την αρρώστια τούτη από τη γη κι ας ζούσαμε λιγότερο. Τώρα, δεν ξέρω … θα τα καταφέρω;”Τι να απαντήσω; Ψάχνω να βρω με τη σειρά μου ένα επίρρημα που να καθησυχάζει την αγωνία της: “Ασφαλώς θα τα καταφέρετε!” της λέω, και δε με νοιάζει καθόλου που είπα ψέμματα, γιατί σα να μου φάνηκε ότι τα χείλη της θέλησαν να χαμογελάσουν.

Advertisements