Tα περισσότερα αγόρια αφιερώθηκαν κατ’ αρχήν στο ποδόσφαιρο,
κάποια ξέφυγαν προς τα μονοπάτια με τις ελιές συζητώντας με συμμαθήτριες και φίλες.Τα μικρότερα κορίτσια άκουσαν το λιγότερο 100 φορές τα hits της Eurovision και έπαιξαν το “Ελλάδα δεν έχεις ταλέντο” – μία νέα προσέγγιση του γνωστού παιχνιδιού, με πολύ γέλιο!

Οι μεγαλύτεροι συζητούσαν διάφορα θέματα: για το νέο μουσείο της Ακρόπολης, για τα αποτελέσματα των πανελληνίων εξετάσεων, για την επέλαση των τουριστών, για την ασφάλεια και την ανασφάλεια που νιώθουμε στον τόπο μας …

Τα φαγητά, που τρεις μέρες τώρα μαγείρευα, απλώθηκαν στο τραπέζι, μα δεν πρόλαβα να τα φωτογραφίσω… με τις φωτογραφίες ξεχάστηκα τούτη τη φορά.

Νιώθω πως τούτη τη φορά … σα να ξεχάστηκα γενικώς!

Θέλω να πατήσω το “back” και να το ξαναζήσω … από την αρχή:

η Ν. μπροστά από την τούρτα της να φυσάει “να σβήσει” τα 10 χρόνια – η ψυχή μου να ζητάει απεγνωσμένα να τα ξαναβρεί, να τα περισυλλέξει, να τα “φορέσει” σα ρούχο διαχρονικό!

Η Ν. με τις φίλες της να χορεύει και να κάνει χορευτικές φιγούρες – η μνήμη μου κολλημένη στα πρώτα της βήματα!
Η Ν. να τραγουδάει και να φωνάζει – ο ήχος της πρώτης λέξης της να τρυπάει το μυαλό μου …
… και να με αποδιοργανώνει. Να λέω “πάψε να θυμάσαι! να κοιτάς μόνο το παρόν! δες το ως γεγονός! μη το μεγαλοποιείς!”.

Μα τα νευρικά μου κύτταρα “ποτίστηκαν” με μνήμες μέχρι τον πυρήνα τους, “μέθυσαν” και αρνήθηκαν να συνεργαστούν!

Έτσι, συχνά η φωνή μου ράγιζε και τα χέρια μου έτρεμαν, από συγκίνηση, από χαρά, από την παντοδυναμία της στιγμής: εμπρός μου έχω 50 άτομα, όλοι μαζί γιορτάζουμε τα 10α γενέθλια της κόρης μου κι εγώ προσπαθώ να τραβήξω φωτογραφίες!

Advertisements