Home

Το πάρτυ

Leave a comment

Tα περισσότερα αγόρια αφιερώθηκαν κατ’ αρχήν στο ποδόσφαιρο,
κάποια ξέφυγαν προς τα μονοπάτια με τις ελιές συζητώντας με συμμαθήτριες και φίλες.Τα μικρότερα κορίτσια άκουσαν το λιγότερο 100 φορές τα hits της Eurovision και έπαιξαν το “Ελλάδα δεν έχεις ταλέντο” – μία νέα προσέγγιση του γνωστού παιχνιδιού, με πολύ γέλιο!

Οι μεγαλύτεροι συζητούσαν διάφορα θέματα: για το νέο μουσείο της Ακρόπολης, για τα αποτελέσματα των πανελληνίων εξετάσεων, για την επέλαση των τουριστών, για την ασφάλεια και την ανασφάλεια που νιώθουμε στον τόπο μας …

Τα φαγητά, που τρεις μέρες τώρα μαγείρευα, απλώθηκαν στο τραπέζι, μα δεν πρόλαβα να τα φωτογραφίσω… με τις φωτογραφίες ξεχάστηκα τούτη τη φορά.

Νιώθω πως τούτη τη φορά … σα να ξεχάστηκα γενικώς!

Θέλω να πατήσω το “back” και να το ξαναζήσω … από την αρχή:

η Ν. μπροστά από την τούρτα της να φυσάει “να σβήσει” τα 10 χρόνια – η ψυχή μου να ζητάει απεγνωσμένα να τα ξαναβρεί, να τα περισυλλέξει, να τα “φορέσει” σα ρούχο διαχρονικό!

Η Ν. με τις φίλες της να χορεύει και να κάνει χορευτικές φιγούρες – η μνήμη μου κολλημένη στα πρώτα της βήματα!
Η Ν. να τραγουδάει και να φωνάζει – ο ήχος της πρώτης λέξης της να τρυπάει το μυαλό μου …
… και να με αποδιοργανώνει. Να λέω “πάψε να θυμάσαι! να κοιτάς μόνο το παρόν! δες το ως γεγονός! μη το μεγαλοποιείς!”.

Μα τα νευρικά μου κύτταρα “ποτίστηκαν” με μνήμες μέχρι τον πυρήνα τους, “μέθυσαν” και αρνήθηκαν να συνεργαστούν!

Έτσι, συχνά η φωνή μου ράγιζε και τα χέρια μου έτρεμαν, από συγκίνηση, από χαρά, από την παντοδυναμία της στιγμής: εμπρός μου έχω 50 άτομα, όλοι μαζί γιορτάζουμε τα 10α γενέθλια της κόρης μου κι εγώ προσπαθώ να τραβήξω φωτογραφίες!

Επιστροφή … για λίγο

Leave a comment

Για θύμισέ μου: σε ποιον όροφο έμενες; Γιατί μπερδεύτηκα.

Που να το ξέραμε τότε ότι τον καλύτερο καφέ της πόλης θα τον βρίσκαμε στο “ZUCCHERO”, τόσο κοντά στο σπίτι σου! Μα δεν πειράζει! Καλοί ήταν κι εκείνοι που έφτιαχνες κι εσύ, στο μικρό κουζινάκι σου, ειδικά τις εποχές που μας βοηθούσαν να “ζεστάνουμε” τις αγωνίες μας!

Πέρασες καθόλου τώρα τελευταία από την Αγ. Νικολάου; Πλακοστρωμένη και γεμάτη μαγαζιά!
“Χλιδή!” αυτό θα αναφωνούσες σίγουρα!

Στην Πλατεία Γεωργίου ετοιμάζονται για εκδηλώσεις. Θα ερχόσουν;

Και βέβαια το “Πολύεδρο” στη θέση του! Ο Κωστής με τα βιβλία του διαχρονικά παρών!

Τίποτα από όλα αυτά δεν μου έχει λείψει πραγματικά! Το μόνο που αναπολώ είναι η αισιοδοξία που κατακλύζει τους 20χρονους! Και ίσως κάτι ακόμα: η ελαφρότητα του χρόνου!

Eurovision 2009

Leave a comment

Διαφωνίες στην οικογένεια; Ναι, αφού καθένας μας, εκείνο το βράδυ, επιθυμούσε τη νίκη του αγαπημένου του τραγουδιού! Για μένα, ένα μονάχα άξιζε κι ας ήμουν η μοναδική που το υπερασπίστηκα!

S’il fallait le faire, j’arrêterais la terre
J’éteindrais la lumière, que tu restes endormi
S’il fallait pour te plaire lever des vents contraires
Dans un désert sans vie, je trouverais la mer

Et s’il fallait le faire, j’arrêterais la pluie
Elle fera demi-tour le reste de nos vies
S’il fallait pour te plaire t’écouter chaque nuit
Quand tu parles d’amour, j’en parlerais aussi

Que tu regardes encore dans le fond de mes yeux
Que tu y vois encore le plus grand des grands feux
Et que ta main se colle sur ma peau, où elle veut
Un jour si tu t’envoles, je suivrais, si je peux

Et s’il fallait le faire, je repousserais l’hiver
A grands coups de printemps et de longs matins clairs
S’il fallait pour te plaire, j’arrêterais le temps
Que tous tes mots d’hier restent à moi maintenant

Que je regarde encore dans le bleu de tes yeux
Que tes deux mains encore se perdent dans mes cheveux
Je ferai tout plus grand et si c’est trop ou peu
J’aurais tort tout le temps, si c’est ça que tu veux

Je veux bien tout donner, si seul’ment tu y crois
Mon cœur veut bien saigner, si seul’ment tu le vois
Jusqu’à n’être plus rien que l’ombre de tes nuits
Jusqu’à n’être plus rien qu’une ombre qui te suit

Et s’il fallait le faire