Έφυγε τελευταίος από τη γιορτή την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Στεκόταν στο πλατύσκαλο και περίμενε το ασανσέρ. Πάει καιρός τώρα που σταμάτησε να ανεβοκατεβαίνει από τη σκάλα.

Λίγο πριν μπει στη μικρή καμπίνα που ανοίγει εμπρός του, προλαβαίνω να του ευχηθώ: “Και του χρόνου!”.

Κλείνοντας την πόρτα πίσω μου, συνειδητοποιώ ότι τούτη η ευχή έχει ιδιαίτερη αξία γι’ αυτό τον άνθρωπο. Μου το επιβεβαίωσε το παραπονιάρικο “α! ναι! μακάρι…” που άφησε να του ξεφύγει την ίδια στιγμή που το δάκτυλό του πίεζε τον όροφο “0”.

Advertisements