Μου κράτησε παρέα σε όλο το δρόμο για Αθήνα καθώς και στην επιστροφή. Το λάτρεψα επειδή με στήριξε και με προστάτευσε από ανούσιες συζητήσεις και προσποιητές ευγένιες.

Δεν πρόκειται για κάποιο λογοτεχνικό αριστούργημα. Είναι απλά η ζωή της Ιζ. Αλιέντε από το θάνατο της κόρης της και μετά. Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο βγαίνεις κερδισμένος ακριβώς επειδή σε διδάσκει την ανδρεία του να αντέχεις τις κακοτοπιές της ζωής. Με συγκινούν οι περιπέτειες αυτής της γυναίκας, μα αυτό που κυρίως με συνταράζει είναι η ικανότητά της να αντέχει και η γενναιοδωρία της να τα μοιραστεί με όλους εμάς. Αντί, λοιπόν, να διαβάζουμε βιβλία του στυλ: “40 τρόποι για να γίνετε ευτυχισμένοι” ή “πώς θα κρατήσετε την ισορροπία της οικογένειάς σας” είναι προτιμότερο να βυθιστούμε στη γλαφυρότητα του λόγου της Αλιέντε και να “κλέψουμε” λίγη από την αντοχή της!

Διάσπαρτα κομμάτια με συγκίνησαν ιδιαίτερα, τα οποία, δυστυχώς, δεν είχα την προνοητικότητα να υπογραμμίσω, όπως κάνω σε άλλα βιβλία μου.

Έτσι, απλά για την ιστορία ας σημειώσω εδώ κάποια αποσπάσματα που βρήκα επιστρέφοντας για μια δεύτερη, γρήγορη ανάγνωση του βιβλίου:

“Η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου καφέ με άγγιξε σαν χάδι: αρωματοθεραπεία. Αυτές οι μικρές καθημερινές λεπτομέρειες μας ενώνουν περισσότερο απ’ ότι οι εκρήξεις του πάθους. Όταν βρισκόμαστε μακριά ο ένας από τον άλλο, πάνω απ’όλα μας λείπει αυτός ο διακριτικός χορός.”

“Υπάρχουν τρεις βασικοί κανόνες που εφαρμόζει στις σχέσεις του με τους ανθρώπους: δεν υπεισέρχεται στα προσωπικά των άλλων, ο καθένας είναι υπεύθυνος για τα συναισθήματά του, η ζωή δεν είναι δίκαιη.”

“Η ζωή δεν είναι φωτογραφία, δεν μπορεί κανείς να στήσει το σκηνικό … είναι μια διαδικασία βρόμικη, άναρχη, γρήγορη και γεμάτη απρόοπτα.”

“Οι άλλοι φοβούνται περισσότερο από σένα. Επαναναλαμβάνω αυτά τα λόγια όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με κάποια κατάσταση που μου φαίνεται τρομακτική, από ένα αμφιθέατρο γεμάτο κόσμο μέχρι τη μοναξιά.”

Advertisements