Όταν ήταν πολύ μικρά τα παιδιά μας η αιμοληψία ήταν απλή υπόθεση. Ο παιδίατρος με το μαγικό του χέρι, κατάφερνε να τους πάρει αίμα ανώδυνα!

Όταν μεγάλωσαν λίγο ανέλαβαν το δύσκολο αυτό έργο οι μικροβιολόγοι. Δύο κυρίες επιλέξαμε να επισκευτούμε. Η πρώτη επέμενε να κρατάμε τα παιδιά ξαπλωμένα στο ιατρικό κρεβάτι, από φόβο μήπως της κουνηθούν, σα να ήταν αρνιά που προορίζονται για σφαγή. Η δεύτερη δεν ήταν και τόσο ικανή στο να βρίσκει τη φλέβα τους και τρυπούσε τα τρυφερά χεράκια τους πότε εδώ και πότε εκεί, ώσπου στο τέλος έβαζα εγώ τα κλάματα! Αυτή τη δεύτερη την ξεγράψαμε κι ας έδινε στο τέλος της διαδικασίας καραμέλες. Τι να τις κάνουμε τις καραμέλες αν είναι να χιλιοτρυπηθεί το παιδί για λίγο αίμα;!

Σκεφτήκαμε, λοιπόν, να πείσουμε την πρώτη γιατρό ότι μπορούν να καθίσουν στην καρέκλα, να τεντώσουν μόνα τους το χεράκι τους, να σφίξουν γροθιά και … τέλος! Για να γίνει όμως αυτό θα έπρεπε πρώτα να μπορούν τα ίδια να ελέγξουν τη φοβία τους απομυθοποιώντας την όλη διαδικασία. “Θα βρω κάποιο τρόπο να μην το σκέφτομαι!” είπε πρώτος ο γιος μας και συμφώνησε (θέλοντας και μη) και η μικρή μας!
– Εγώ θα λέω από μέσα μου τους πλανήτες, είπε ο μεγάλος
– Εγώ θα μετράω μέχρι το δέκα, είπε η μικρή
και τα χρόνια πέρασαν σιγά σιγά … με τέτοιου είδους κόλπα. Κάθε φορά η γιατρός ρωτούσε:

“Μπορούν μόνα τους να καθήσουν ή να τα βάλω να ξαπλώσουν και να τα κρατάτε;”.

“Μπορούμε μόνα μας!” απαντούσαν εκείνα με γενναιότητα!

Φέτος, η προγραμματισμένη ετήσια αιμοληψία αναβλύθηκε μία φορά εξαιτίας μιας μικρής ίωσης και πραγματοποιηθήκε τελικά σήμερα.
Κάθησαν στην καρέκλα, τέντωσαν το χεράκι τους, ενώ οι προστακτικές από τη γιατρό έπεφταν βροχή: “τέντωσε! σφίξε! κλείσε γροθιά! άνοιξε!”.
“Καλά πήγε;” τα ρώτησα φεύγοντας από το ιατρείο.
“Μια χαρά!” απάντησε ο μεγάλος μας “δεν πρόλαβα τίποτα να σκεφτώ αυτή τη φορά”.
“Κι εγώ μια χαρά” είπε και η μικρή μας “έλεγα την αγαπημένη μου προπαίδεια, του 8, και έφτασα μέχρι το 56”.

Ξεπεράσαμε, λοιπόν, τους πλανήτες και το απλό μέτρημα με μονάδες και δεκάδες. Το συμπέρασμα για ακόμα μια φορά είναι ότι μεγαλώνουν! Το αντέχω;

Advertisements