Το πρωί, καθώς συζητούσαμε για τις αντικειμενικές δυσκολίες του να συντηρήσουμε το ξύλινο πάτωμα στο πατρικό μας σπίτι, θυμήθηκα μία εικόνα και βούλιαξα στη ζεστασιά της. Σχεδόν σταμάτησα να ασκούω τη συνέχεια της κουβέντας μας. Ίσως και να συμμετείχα, αλλά το μυαλό μου ήταν αλλού.

Σεπτέμβρης μακρινός μα πάντα ελπιδοφόρος. Στεκόμαστε μπροστά από την πόρτα του διαμερίσματός μας και ανοίγουν οι γονείς μας με τα κλειδιά τους. “Περιμένετε μισό λεπτό” μας λένε και αφήνουν στο πάτωμα ένα παχύ ρολό χαρτί του μέτρου. Το σπρώχνουν ελαφρά και αυτό ξεδιπλώνεται βιαστικά λες και γνωρίζει την ανυπομονησία μας! “Πατήστε πάνω, γιατί ο μάστορας είπε να το προσέχουμε τώρα που είναι αρχή”. Πατήσαμε ευλαβικά να δούμε το σπίτι “τελειωμένο”. Το σπίτι των ονείρων τους (ίσως) και των δικών μας ονείρων τότε …

Η μυρωδιά του φρεσκοβαμμένου ξύλου μας ζάλισε και η μαμά άνοιξε τα παράθυρα να “μπει καθαρός αέρας”! Μα εκείνο που μου προκαλεί ακόμα και σήμερα ρίγος είναι η επιβλητική λάμψη του παρκέ μας! Έμοιαζε με τεράστιο καθρέφτη που πίσω από κάθε του αντανάκλαση κρυβόταν μία υπόσχεση!

Advertisements