Home

WALL*E

Leave a comment

Το λάτρεψα γιατί μου θύμησε την αφέλεια του Ε.Τ.
Όταν φοβάται ή διστάζει είναι ολόιδιος ο Fluffy!

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πάντως, τo ρομποτάκι αυτό μας συγκίνησε!
Ήταν η καλύτερη παρέα του Σαββατοκύριακου!

La suma de los días

Leave a comment

Μου κράτησε παρέα σε όλο το δρόμο για Αθήνα καθώς και στην επιστροφή. Το λάτρεψα επειδή με στήριξε και με προστάτευσε από ανούσιες συζητήσεις και προσποιητές ευγένιες.

Δεν πρόκειται για κάποιο λογοτεχνικό αριστούργημα. Είναι απλά η ζωή της Ιζ. Αλιέντε από το θάνατο της κόρης της και μετά. Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο βγαίνεις κερδισμένος ακριβώς επειδή σε διδάσκει την ανδρεία του να αντέχεις τις κακοτοπιές της ζωής. Με συγκινούν οι περιπέτειες αυτής της γυναίκας, μα αυτό που κυρίως με συνταράζει είναι η ικανότητά της να αντέχει και η γενναιοδωρία της να τα μοιραστεί με όλους εμάς. Αντί, λοιπόν, να διαβάζουμε βιβλία του στυλ: “40 τρόποι για να γίνετε ευτυχισμένοι” ή “πώς θα κρατήσετε την ισορροπία της οικογένειάς σας” είναι προτιμότερο να βυθιστούμε στη γλαφυρότητα του λόγου της Αλιέντε και να “κλέψουμε” λίγη από την αντοχή της!

Διάσπαρτα κομμάτια με συγκίνησαν ιδιαίτερα, τα οποία, δυστυχώς, δεν είχα την προνοητικότητα να υπογραμμίσω, όπως κάνω σε άλλα βιβλία μου.

Έτσι, απλά για την ιστορία ας σημειώσω εδώ κάποια αποσπάσματα που βρήκα επιστρέφοντας για μια δεύτερη, γρήγορη ανάγνωση του βιβλίου:

“Η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου καφέ με άγγιξε σαν χάδι: αρωματοθεραπεία. Αυτές οι μικρές καθημερινές λεπτομέρειες μας ενώνουν περισσότερο απ’ ότι οι εκρήξεις του πάθους. Όταν βρισκόμαστε μακριά ο ένας από τον άλλο, πάνω απ’όλα μας λείπει αυτός ο διακριτικός χορός.”

“Υπάρχουν τρεις βασικοί κανόνες που εφαρμόζει στις σχέσεις του με τους ανθρώπους: δεν υπεισέρχεται στα προσωπικά των άλλων, ο καθένας είναι υπεύθυνος για τα συναισθήματά του, η ζωή δεν είναι δίκαιη.”

“Η ζωή δεν είναι φωτογραφία, δεν μπορεί κανείς να στήσει το σκηνικό … είναι μια διαδικασία βρόμικη, άναρχη, γρήγορη και γεμάτη απρόοπτα.”

“Οι άλλοι φοβούνται περισσότερο από σένα. Επαναναλαμβάνω αυτά τα λόγια όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με κάποια κατάσταση που μου φαίνεται τρομακτική, από ένα αμφιθέατρο γεμάτο κόσμο μέχρι τη μοναξιά.”

Ανάλυση αίματος

Leave a comment

Όταν ήταν πολύ μικρά τα παιδιά μας η αιμοληψία ήταν απλή υπόθεση. Ο παιδίατρος με το μαγικό του χέρι, κατάφερνε να τους πάρει αίμα ανώδυνα!

Όταν μεγάλωσαν λίγο ανέλαβαν το δύσκολο αυτό έργο οι μικροβιολόγοι. Δύο κυρίες επιλέξαμε να επισκευτούμε. Η πρώτη επέμενε να κρατάμε τα παιδιά ξαπλωμένα στο ιατρικό κρεβάτι, από φόβο μήπως της κουνηθούν, σα να ήταν αρνιά που προορίζονται για σφαγή. Η δεύτερη δεν ήταν και τόσο ικανή στο να βρίσκει τη φλέβα τους και τρυπούσε τα τρυφερά χεράκια τους πότε εδώ και πότε εκεί, ώσπου στο τέλος έβαζα εγώ τα κλάματα! Αυτή τη δεύτερη την ξεγράψαμε κι ας έδινε στο τέλος της διαδικασίας καραμέλες. Τι να τις κάνουμε τις καραμέλες αν είναι να χιλιοτρυπηθεί το παιδί για λίγο αίμα;!

Σκεφτήκαμε, λοιπόν, να πείσουμε την πρώτη γιατρό ότι μπορούν να καθίσουν στην καρέκλα, να τεντώσουν μόνα τους το χεράκι τους, να σφίξουν γροθιά και … τέλος! Για να γίνει όμως αυτό θα έπρεπε πρώτα να μπορούν τα ίδια να ελέγξουν τη φοβία τους απομυθοποιώντας την όλη διαδικασία. “Θα βρω κάποιο τρόπο να μην το σκέφτομαι!” είπε πρώτος ο γιος μας και συμφώνησε (θέλοντας και μη) και η μικρή μας!
– Εγώ θα λέω από μέσα μου τους πλανήτες, είπε ο μεγάλος
– Εγώ θα μετράω μέχρι το δέκα, είπε η μικρή
και τα χρόνια πέρασαν σιγά σιγά … με τέτοιου είδους κόλπα. Κάθε φορά η γιατρός ρωτούσε:

“Μπορούν μόνα τους να καθήσουν ή να τα βάλω να ξαπλώσουν και να τα κρατάτε;”.

“Μπορούμε μόνα μας!” απαντούσαν εκείνα με γενναιότητα!

Φέτος, η προγραμματισμένη ετήσια αιμοληψία αναβλύθηκε μία φορά εξαιτίας μιας μικρής ίωσης και πραγματοποιηθήκε τελικά σήμερα.
Κάθησαν στην καρέκλα, τέντωσαν το χεράκι τους, ενώ οι προστακτικές από τη γιατρό έπεφταν βροχή: “τέντωσε! σφίξε! κλείσε γροθιά! άνοιξε!”.
“Καλά πήγε;” τα ρώτησα φεύγοντας από το ιατρείο.
“Μια χαρά!” απάντησε ο μεγάλος μας “δεν πρόλαβα τίποτα να σκεφτώ αυτή τη φορά”.
“Κι εγώ μια χαρά” είπε και η μικρή μας “έλεγα την αγαπημένη μου προπαίδεια, του 8, και έφτασα μέχρι το 56”.

Ξεπεράσαμε, λοιπόν, τους πλανήτες και το απλό μέτρημα με μονάδες και δεκάδες. Το συμπέρασμα για ακόμα μια φορά είναι ότι μεγαλώνουν! Το αντέχω;

Καινούργιο παρκέ

Leave a comment

Το πρωί, καθώς συζητούσαμε για τις αντικειμενικές δυσκολίες του να συντηρήσουμε το ξύλινο πάτωμα στο πατρικό μας σπίτι, θυμήθηκα μία εικόνα και βούλιαξα στη ζεστασιά της. Σχεδόν σταμάτησα να ασκούω τη συνέχεια της κουβέντας μας. Ίσως και να συμμετείχα, αλλά το μυαλό μου ήταν αλλού.

Σεπτέμβρης μακρινός μα πάντα ελπιδοφόρος. Στεκόμαστε μπροστά από την πόρτα του διαμερίσματός μας και ανοίγουν οι γονείς μας με τα κλειδιά τους. “Περιμένετε μισό λεπτό” μας λένε και αφήνουν στο πάτωμα ένα παχύ ρολό χαρτί του μέτρου. Το σπρώχνουν ελαφρά και αυτό ξεδιπλώνεται βιαστικά λες και γνωρίζει την ανυπομονησία μας! “Πατήστε πάνω, γιατί ο μάστορας είπε να το προσέχουμε τώρα που είναι αρχή”. Πατήσαμε ευλαβικά να δούμε το σπίτι “τελειωμένο”. Το σπίτι των ονείρων τους (ίσως) και των δικών μας ονείρων τότε …

Η μυρωδιά του φρεσκοβαμμένου ξύλου μας ζάλισε και η μαμά άνοιξε τα παράθυρα να “μπει καθαρός αέρας”! Μα εκείνο που μου προκαλεί ακόμα και σήμερα ρίγος είναι η επιβλητική λάμψη του παρκέ μας! Έμοιαζε με τεράστιο καθρέφτη που πίσω από κάθε του αντανάκλαση κρυβόταν μία υπόσχεση!