Home

Οριακά

Leave a comment

Image

Ουφ! Οριακά αντέξαμε! Η επιστροφή τους είναι προγραμματισμένη για σήμερα το μεσημέρι!

Πρωινό ξύπνημα

Leave a comment

Image

Ίσως φταίει η αλλαγή της ώρας, ίσως όμως και η απουσία σας … και ο Φλάφυ πάει κι έρχεται μέσα στο σπίτι από νωρίς το πρωί. Πολύ νωρίς το πρωί! 5 η ώρα, νομίζω, ήταν όταν ξύπνησα την πρώτη φορά. Τον άκουσα να φτιάχνει το κρεβατάκι του, δε βολευόταν, να βγαίνει για λίγο στο διάδρομο, τιναζόταν, να πηγαίνει στο σαλόνι, να επιστρέφει. “Κοιμήσου” του λέω “είναι πολύ νωρίς ακόμα”. Αναστέναξε βαθιά, αναφουφούλιασε ακόμα μία φορά το μαξιλάρι του και ξάπλωσε!

Καλημέρα σας!

Εξορμήσεων συνέχεια…

Leave a comment

 

Την Κυριακή το πρωί περπατήσαμε μέχρι τον πράσινο φάρο.

Αυτή τη φορά φοβήθηκε να προχωρήσουμε πάνω στα βράχια μέχρι το τέλος.

Έτσι, μείναμε στη μέση της διαδρομής και κοιτούσαμε από μακριά την πόλη, προσπαθώντας να εντοπίσουμε το σπίτι μας.

Φεύγοντας, ζηλέψαμε τους ταξιδιώτες στο πλοίο της γραμμής. “Κι αν φεύγαμε κι εμείς να πάμε μέχρι την Αθήνα να δούμε τα αγόρια;” πρότεινε η μικρή μας …

Το μεσημέρι φάγαμε, επιτέλους, καλαμαράκια σε μια παραθαλάσσια ψαροταβέρνα, η οποία είχε φορέσει τα χειμωνιάτικά της!

Αργά το απόγευμα, μπήκαμε μαζί στην κουζίνα και φτιάξαμε πάστα φλόρα να έχουμε αύριο στο πρωινό μας.

Άντε! Πλησιάζει η μέρα της επιστροφής σας! Μας έχετε λείψει!

Elle et moi

Leave a comment

 Τα κανόνισε μια χαρά! Της αφιερώθηκα εξ’ολοκλήρου κι εκείνη φρόντισε και για την παραμικρή λεπτομέρεια.

Εξόρμηση πρωινή: Παρέα με τη φίλη της σεργιανίζουμε στην παραλία. Η μικρή μου λατρεύει να πηγαίνουμε στα καΐκια και να αγοράζουμε θαλασσινά. Σήμερα είχε όρεξη για καλαμαράκια, αλλά δυστυχώς δε βρήκαμε!
Εξόρμηση μεσημεριανή: Στην πλατεία για ποδήλατο. Όχι οποιοδήποτε ποδήλατο, αλλά εκείνο το 4ροδο με την τέντα! Είχε, για χρόνια, εξαφανιστεί από το νησί μας, ώσπου φέτος το καλοκαίρι, έτσι στα ξαφνικά τα ξανάφερε το καινούργιο “ποδηλατάδικο” στην πλατεία. Οι πρώτοι που έτρεξαν να το νοικιάσουν ήταν φίλοι και συμμαθητές μου. Εγώ περίμενα να με παρασύρει η κόρη μου!
Με τη δικαιολογία ότι δε βρήκαμε καλαμαράκια που τόσο πολύ επιθυμούσαμε και οι δυο μας, καταλήξαμε να αγοράσουμε junk food από το αγαπημένο μας “σαντουιτσάδικο”. Στη συνέχεια νοικιάσαμε ταινία και στρογγυλοκαθίσαμε στον καναπέ. Από τότε που ήμουν φοιτήτρια έχω να νιώσω τέτοια ευχάριστη σπατάλη χρόνου!

Εξόρμηση απογευματινή: Ανηφορίσαμε ψηλότερα για καφέ και αναψυκτικό.

Από εδώ πάνω η πόλη μας μοιάζει αλλιώτικη, ομορφότερη! Την κοιτάμε με απορία στην αρχή, κοιταζόμαστε και αναρωτιόμαστε: “εμείς μένουμε ΕΔΩ;”! Εντοπίζουμε δημόσια κτίρια, πλατείες και σπίτια φίλων. Μακάρι να ήταν αληθινή η ηρεμία αυτή που αντικρίζουμε. Μακάρι η κατηφόρα της επιστροφής να μη διέψευδε τη χαρά μας!

Τις σημερινές εξορμήσεις μας τις αφιερώνουμε στα αγόρια μας με την ευχή το ταξίδι τους στην πρωτεύουσα να είναι αντάξιο των προσδοκιών τους!

Μόνες μας …

Leave a comment

Τα αγόρια το έσκασαν για Αθήνα εν όψη του 4ήμερου της 28ης Οκτωβρίου!

Μείναμε μόνες μας, μικρή μου λουλουδένια … εμείς οι δύο, με το Φλάφυ φύλακα!

Σου υποσχέθηκα ότι εσύ θα προγραμματίσεις τις μέρες μας, τις εξόδους και τα φαγητά μας και αντίκρισα έναν ήλιο χαράς στο πρόσωπό σου, ίδιο με αυτόν που τους συντροφεύει στο ταξίδι τους!

Οι γενναίοι του Φθινοπώρου

Leave a comment

Οι λιακάδες του Φθινοπώρου μας έσπρωξαν στη φύση, όπου ανταμώσαμε με θαύματα ζωής! Οι γενναίοι του Φθινοπώρου δεν πτοούνται από τον επερχόμενο χειμώνα …
Η υπομονετική μητέρα, στοργική πάνω από το 7 (!) παιδιά της,
η τριανταφυλλιά του γείτονα λες κι έτοιμη για αρραβώνα,
η “φωτιά” με πυγμή σε αιχμαλωτίζει στο απόλυτο κόκκινο,
η διαχρονική ομορφιά της μαργαρίτας,
η αγαπημένη λαντάνα του κ. Αντώνη, στολισμένη και όμορφη όσο ποτέ,
το γλυκό μου κυκλάμινο, με τη βεβαιότητα ότι “φθινόπωρο χωρίς εμένα δε γίνεται”
τα χρυσά κρινάκια μας

και το ταπεινό γεράνι!

Όταν, λοιπόν, αντικρίζεις τόση γενναιότητα στη φύση, ποιος ο λόγος να παραμένεις εσύ δειλός;

Χάσμα γενεών

Leave a comment

Στο μεσημεριανό τραπέζι ο Ν κάνει σχέδια για το επικείμενο ταξίδι του στην Αθήνα. Ο παππούς (Π) συμμετέχει με τον τρόπο του και ο διάλογος που προκύπτει είναι απολαυστικότατος!

Ν: Κρίμα να μην έχει το αυτοκίνητό μας ένα USB.
Π: Τί είναι αυτό που γυρέυει το παιδί;;;
Ν: USB … είναι κάτι που θα ήθελα να είχε το αυτοκίνητό μας για να συνδέσω το mp3 μου!
Π: Τί είναι αυτό το -πώς-το -είπες-δεν -κατάλαβα …
Ν: Το USB είναι μία θήρα, μία πόρτα, ας το πούμε έτσι για να καταλάβεις …
Π: Και τί;;; Δεν έχει το αυτοκίνητό σας πόρτες; Τί λέει ετούτο το παιδί;
Ν: Εγώ τί λέω;;; Απλά εσύ δεν καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι για μένα να έχω το mp3 μου φορτισμένο σε όλο το ταξίδι!
Π: Το ποιο;;;
Ν: Το mp3 μου. Αυτό, για να καταλάβεις, είναι κάτι σαν πικ-απ, που χωράει πολλααααά τραγούδια!
Π: Και κουβαλάς ολόκληρο πικ-απ μαζί σου στο ταξίδι;;!!

Older Entries