Και να που εντελώς ξαφνικά (;) ήρθε και η αμφισβήτηση!

Παραπονιόταν τις προάλλες ο Ν. ότι το μέλλον είναι αβέβαιο και υποστήριζε ότι αυτό δεν του αρέσει, τον αγχώνει!Στην προσπάθειά μου να αμβλύνω τις αρνητικές σκέψεις του παιδιού μου άρχισα να του αναλύω τη σχετικότητα του μέλλοντος και του παρόντος. Τον συμβούλευα να προετοιμάζεται να ζει το παρόν με τα δεδομένα που αυτό θα φέρει και τότε το μέλλον θα χάσει το μύθο του αβέβαιου.

Μέσα μου ήξερα ότι προσπαθώ να τον μπερδέψω, να τον κάνω να ξεφύγει από αυτό που τον βασανίζει. Όπως παλιά, τότε που κατάφερνα να λύνω εύκολα τις απορίες του, τότε που ακόμα μπορούσα να απαλύνω με άνεση την οξύτητα των ερωτημάτων του περί ζωής και θανάτου.Εκείνος, όσο μιλούσα έμενε σιωπηλός και μόνο στο τέλος με κοίταξε στα μάτια και μου είπε: “Άσε αυτές τις αμπελοφιλοσοφίες και άσε με να το διαχειριστώ μόνος μου”! Και αυτό το είπε γλυκά, όχι ειρωνικά ή υποτιμητικά! Ήταν σα να μου ζήτησε ευγενικά να κάνω στην άκρη και να τον αφήσω να περάσει.

Αλλάζουμε κεφάλαιο, λοιπόν, στις σχέσεις μας … Λες να με βλέπει πια σαν τη γραφική μαμά;;; Πρέπει να λάβω τα μέτρα μου! Να διαβάσω νέα βιβλία, να μάθω τι λέμε σε έναν έφηβο!

Αστειεύομαι και λίγο! Κατά βάθος μου αρέσει η ανεξαρτησία του! Την απολαμβάνω!

Advertisements