“Πόσο ακόμα θα λείπει;” με ρωτάει.

Με τα δακτυλάκια μετράει τις μέρες. Οι δέκα την Κυριακή δεν της φαίνονταν πολλές. Οι τέσσερις χθες βράδυ γίνονται όγκος τεράστιος, που τη βασανίζει! Σμίγει το βάσανο της αναμονής με τη ζέστη και την υγρασία της νύχτας και εμποδίζουν τον ύπνο της. Έρχεται από πάνω και η στεναχώρια για την απώλεια της γιαγιάς του φίλου τους και όλα στο μυαλό τους γίνονται κουβάρι, που η άκρη του καταλήγει σε ένα σωρό ερωτήσεις.
“Ξέρω τι θα μου έλεγε τώρα ο μπαμπάς αν ήταν εδώ. Θα μου έλεγε: ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ! Και αυτό πρέπει να κάνουμε μαμά μου. Να συνεχίσουμε!”

Advertisements