Μου γράφεις: «Όπως φαίνεται, η ευτυχία και η μιζέρια είναι δύο πράγματα για τα οποία πρέπει να κοπιάσει πολύ στη ζωή του ο άνθρωπος για να τα αποκτήσει. Κανένα από τα δύο δεν έρχεται από μόνο του … έτσι, από τύχη! Και για τα δύο χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια.
Και για την ευτυχία, εντάξει, το καταλαβαίνω!
Για τη μιζέρια, όμως, είμαστε απλά ασυγχώρητοι …»

 

Σου απαντώ: “Στο internet βλέπω φωτογραφίες από το σεισμό στην Κίνα, βλέπω γκρεμισμένα σπίτια στην κοντινή μας Ηλεία και κατά λάθος διαβάζω ένα blog αφιερωμένο σε κάποιο παιδί που παλεύει με τον καρκίνο. Μήπως τελικά είναι απλά θέμα τύχης; Αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο οριστικά περιτριγυρισμένοι από τη μιζέρια, που δύσκολα μπορούν να διεκδικήσουνψήγματα ευτυχίας!

 

 

Και με νέο email, συμπληρώνεις: “Δεν αναφέρομαι στη μιζέρια που οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες. Αυτή είναι κακοτυχία, την οποία άλλοι τη βιώνουν αισιόδοξα και άλλοι απαισιόδοξα. Αναφέρομαι σε μια εσωτερική ανακυκλούμενη μιζέρια, αυτήν που δημιουργεί ο ίδιος ο άνθρωπος, ψάχνοντας με το ζόρι να βρει αρνητικά στοιχεία στη ζωή του, εκεί που δεν υπάρχουν. Τότε, πράγματι, χρειάζεται προσπάθεια, να χτίσει το συναίσθημα της μιζέριας, το οποίο εκφράζεται, συνήθως, με γκρίνια.
Το ίδιο συμβαίνει και με την ευτυχία. Δεν πρέπει να περιμένεις να σου συμβούν πολύ ευνοϊκά εξωτερικά γεγονότα ώστε να νιώσεις ευτυχισμένος. Το πιο δύσκολο είναινα αναγνωρίσεις και να ζυγίσεις την ευτυχία μέσα στην ελαφρότητα της καθημερινότητας και όταν ακόμα συμβεί αυτό, χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια να την νιώσεις.”

Advertisements