Home

Στου Ιταλού …

Leave a comment

 

… για παγωτό, χθες το μεσημεράκι.

Advertisements

“Του βαγιόνε”

Leave a comment

Χέρια που κάποτε σχεδίαζαν με επιδεξιότητα, που έγραφαν με όμορφα, στρογγυλά γράμματα, ποιήματα … Με το ζόρι, τώρα, προσπαθούν να τιθασεύσουν το βαγί, ώστε να γίνει δακτυλίδι!
Μια χαρά τα κατάφερε, πάντως, και το αποτέλεσμα ενθουσίασε τις μικρές μας!

Επιθυμία

Leave a comment

Μία μικρή, τοσοδούλα επιθυμία έχω … Θέλω τρουφάκια!

Μπορείς να με βοηθήσεις να τα φτιάξουμε; Bάζω τα μπισκότα μέσα στο μπώλ του μίξερ, πασπαλίζω με μπόλικο κακάο και από πάνω αδειάζω ένα κουτί γάλα ζαχαρούχο. Μετά το μίξερ θα κάνει μόνο του την περισσότερη δουλειά. Τέλος, μένει το πλάσιμό τους σε μικρές μπαλίτσες. Εσύ θα πλάθεις κι εγώ θα τα κυλάω πάνω στη χρωματιστή τρούφα.

Ε μαμά; Ξεκινάμε;

Συνολική πραγματική

Leave a comment

26 χρόνια – 2 μήνες – 4 ημέρες
Αιτία εξόδου από την Υπηρεσία: παραίτηση.

Κάνουν μεγάλο λάθος! Όχι ως προς την προϋπηρεσία, αλλά ως προς την αιτία εξόδου. Η πραγματική αιτία εξόδου είναι η “υποχρεωτική παραίτηση”! Ποτέ δεν θα άφηνε στη μέση κάτι που τόσο πολύ αγάπησε, αν δεν ήταν “ανωτέρα βία”. Όταν το σώμα, με διαλυμένη ομοιόσταση, άρχισε να αδυνατεί να ακολουθήσει την επιθυμία του μυαλού για εργασία τότε η “παραίτηση” αποδείχτηκε μονόδρομος!

Υποχρεωτική παραίτηση, λοιπόν, από την “υπηρεσία” και δύο χρόνια αργότερα υποχρεωτική παραίτηση και από τη ζωή!

Βιβλία για πάντα

Leave a comment

“ΤΙ θέλει η κυρία Φρίμαν” του Πέτρου Αμπατζόγλου και “Αφροδίτη” της Ιζαμπέλ Αλιέντε.


Δύο βιβλία που “στήριξαν” το χρόνο όταν κινδύνευε να σωριαστεί από ανία ή φόβο και στα οποία ανατρέχω συχνά όταν κουράζομαι από όλα τα άλλα!

Στις σελίδες της “Αφροδίτης” κρύβεται το λατρεμένο μου “ρυζόγαλο της πνευματικής παρηγοριάς”

και η “κυρία Φριμάν” συμπυκνώνει την ουσία της ζωής, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο από αυτή την ίδια τη ζωή!

Η καλύτερη ώρα;

Leave a comment

Άφησα τους ήχους του μεγάλου ρολογιού να με ξυπνήσουν. Μέτρησα 8, μα όταν είχα, πια, σηκωθεί από το κρεβάτι κατάλαβα ότι είχα κάνει λάθος! Ήταν μόλις 7:10!

Η καλύτερη ώρα, σκέφτηκα, να βγάλω βόλτα τον Fluffy!

H καλύτερη ώρα να φτιάξω ένα ζεστό καφέ και να τον πιω αργά, μπροστά από βιβλία και περιοδικά!

Η καλύτερη ώρα να σημειώσω σκέψεις στο χαρτί, να ξεκλειδώσω λέξεις φυλακισμένες στο κελί της καθημερινής βιασύνης!

Η καλύτερη ώρα … τη χειρότερη μέρα! Τη μέρα που εσύ λείπεις και όλα χάνουν κάτι από την αξία και το χρώμα τους!

Even the sun …

Αφιερωμένο …

Leave a comment

… σε σένα το σημερινό post, παιδάκι μου γλυκό! Σε σένα που τριγυρνούσες χθες στο blog μου για πρώτη φορά. Που “αλώνισες” τα posts μου και μετά χαρούμενος ανακοίνωνες ποιο σου άρεσε περισσότερο.
Είναι κοινό το μυστικό μας πια! Σσσσ…! Να έρχεσαι συχνά μα αθόρυβα. Όχι από φόβο μήπως και γίνουμε γνωστοί. Απλώς από καθαρή επιθυμία να διατηρήσουμε την ηρεμία των λόγων μας, χωρίς τις υπερβολές που υπαγορεύει η ματαιοδοξία!

Να έρχεσαι! Είσαι πάντα ευπρόσδεκτος!