Στην τηλεόραση πέφτω τυχαία πάνω σε ένα αφιέρωμα στη Μελίνα Μερκούρη. Συμπυκνώνει όλα εκείνα που πέρασαν. Στιγμές ανεπανάληπτες για την ιστορία της Ελλάδας. Στιγμές γεμάτες ένταση και πάθος και ελπίδα. Αυτή την ανατριχίλα της ελπίδας τη νιώθω και τώρα ακόμα, μπροστά στην κρύα οθόνη της τηλεόρασης. Ελπίδα αχαλίνωτη να πλημμυρίζει το μυαλό και να σχεδιάζει αλλαγές.

Ακόμα και αν η ελπίδα αυτή διαψεύστηκε στην πορεία … μένω να κοιτώ με συγκίνηση το αφιέρωμα σε αυτή τη γυναίκα, γιατί οι μνήμες επιστρέφουν ζωηρά! Μνήμες που οριοθετούν μία ζωή ή καλύτερα πολλές ζωές, αρκετές από αυτές … από καιρό χαμένες!

Η μέρα του θανάτου της -τι σύμπτωση!- σηματοδότησε μια προσωπική μου επανάσταση, την οποία ακόμα υπηρετώ με πάθος!

Advertisements