Image

Νοιώθω αδικημένη να πρέπει να επιστρέψω στο γραφείο και να αφήνω τους αγαπημένους μου στο σπίτι μόνους, μέχρι αργά το μεσημέρι. Μου κακαφαίνεται ακόμα περισσότερο γιατί δεν ήμουν παρούσα όταν ο Ν. έφυγε για την πρώτη του έξοδο με το φίλο του τον Ορέστη στο ιντερνετ-καφέ. Τα τηλέφωνα πέφτουν βρόχη στον Γ. Πόση υπομονή διαθέτει τελικά αυτός ο άνθρωπος!

-Έφυγε; Ποια ώρα θα γυρίσει; Τι; του έδωσες και κινητό να έχει μαζί του; Δύο κατακτήσεις σε μια μέρα … δεν παραπάει; Μαύρα χάλια είναι εκεί μέσα! Καπνίζουν και είναι σκοτεινά. Το έχω δει όταν περνάω απ’έξω.
-Ηρέμησε! Δεν μπορούμε να τον αποκλείσουμε από τέτοιου είδους πράγματα. Χειρότερο κακό του κάνουμε με το να ανησυχούμε και να του το δείχνουμε!
Κατεβάζω το ακουστικό και το κεφάλι μου βουίζει, λες και το χτύπησα μόλις σε τοίχο.
Μμμμ… το τείχος της μαύρης αλήθειας θα είναι μάλλον, την οποία πρέπει να αποδεχτώ: το παιδί μου μεγαλώνει και φεύγει, όλο και πιο μακριά, οριστικά και αμετάκλητα!
Advertisements