Πείσμα στο πείσμα το κυκλαμινάκι άνθισε! Παρά τη δική μου εγκατάλειψη, την ανομβρία και την αγριάδα τριγύρω, αυτό το ροζ, το τρυφερό βρήκε τρόπο και … να’ το! Ξεπρόβαλε περήφανο και δυνατό, αποφασισμένο να ολοκληρώσει τον κύκλο ζωής του!

Το αντικρίζω και συλλογίζομαι: πόσο καλά θα ήταν να διαθέταμε κι εμείς οι άνθρωποι αυτό το θάρρος, το έμφυτο, το “εκ γενετής” και μία παρόμοια αποφαστικότητα, αλλά και ομορφιά, να χαρακτήριζε τα έργα μας!

Advertisements