Home

Σκέπτομαι …

Leave a comment

… ότι ως παιδί … πόσο δυστυχισμένη θα έπρεπε να είμαι και πόσο ευτυχισμένη ένοιωθα!

Tελικά, ένα παιδί είναι συνεχώς ευτυχισμένο με στιγμές στεναχώριας, ενώ οι ενήλικες είμαστε συνεχώς σκεπτικοί και προσβληματισμένοι με στιγμές ευτυχίας.

Advertisements

Λίγο κόκκινο…

Leave a comment

… στα χείλη μεταμορφώνει την πρωινή νύστα σε δημιουργική φρεσκάδα, χαλαρώνει τις σφιγμένες γνάθους από τo νήμα του λαβύρινθου των ονείρων και ζεσταίνει τις παγωμένες επιθυμίες!

More coffee please?

Leave a comment

 

Ο καθηγητής έπινε καφέ από συνήθεια, για να ξεγελάσει το “jet lag” και να μπορεί στη συνέχεια να αποδώσει τα μέγιστα στην παρουσίαση της νέας μελέτης του.

Εμείς πίναμε τον καφέ μας και τρώγαμε τα muffins μας με τη λαιμαργία της ευτυχίας. Το πρωινό στο Faculty club έχει την υποκειμενική θερμοκρασία της θαλπωρής!

Second QTH

Leave a comment

Μακριά στον ορίζοντα προμηνύεται καταιγίδα. Η κεραία μας πρέπει να σταθεροποιηθεί καλά! Σφίγγουμε τις αντιρίδες και περιμένουμε. Από το second QTH τα ραδιοκύματα διαχέονται στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα και μεταφέρουν τη φωνή του ερασιτέχνη χιλιόμετρα μακριά. Μια καλή μέρα ξεκινάει συνήθως με έναν ζεστό καφέ μπροστά από το μικρόφωνο και μια “καλημέρα” από τα φιλαράκια!
SW8KOJ
Αφιερωμένο στον μεγάλο ραδιοερασιτέχνη του σπιτιού μας!

Πείσμα

Leave a comment

Πείσμα στο πείσμα το κυκλαμινάκι άνθισε! Παρά τη δική μου εγκατάλειψη, την ανομβρία και την αγριάδα τριγύρω, αυτό το ροζ, το τρυφερό βρήκε τρόπο και … να’ το! Ξεπρόβαλε περήφανο και δυνατό, αποφασισμένο να ολοκληρώσει τον κύκλο ζωής του!

Το αντικρίζω και συλλογίζομαι: πόσο καλά θα ήταν να διαθέταμε κι εμείς οι άνθρωποι αυτό το θάρρος, το έμφυτο, το “εκ γενετής” και μία παρόμοια αποφαστικότητα, αλλά και ομορφιά, να χαρακτήριζε τα έργα μας!

Περαστικά…

Leave a comment

H πρωινή βιασύνη μου για έγκαιρη αναχώρηση δεν μου επέτρεψε να ασχοληθώ αποτελεσματικά με το κρυολόγημά σου.
Γι’ αυτό, μείνε ισχυρός απέναντι στον ιό που σε πολιορκεί, μέχρι το μεσημέρι που θα έρθω να απαλύνω με γιατροσόφια τα συμπτώματα!

Έκπληξη

Leave a comment

Σήμερα το πρωί, πριν φύγεις για το σχολείο, ένιωσα το βλέμμα σου να με κοιτάει από κοντά. Συζητούσαμε για το κολατσιό σου, εσύ γύρισες τα ματάκια σου προς το μέρος μου και τότε ξαφνικά σε είδα ψηλότερη και με την έκφραση μεγάλου παιδιού. Ανατρίχιασα! Μου μεγαλώνεις … αυτό μαρτύρησαν τα μάτια σου και μου φεύγεις (αυτή ήταν η επακόλουθη δική μου συνειδητή σκέψη).

Μικρό, λατρεμένο κοριτσάκι μου, αεικίνητο και πολυλογούδικο, περνάς τις ηλικίες και ξεφεύγεις σιγά σιγά από την παιδικότητα. Το κορμάκι σου στρογγυλεύει και ο χρόνος πλησιάζει … ο χρόνος εκείνος που θα πρέπει να σταθώ απέναντι και το μόνο που θα μου επιτρέπεται θα είναι να σε κοιτάζω!