Χρειάζεται να πληγεί ένας τόπος από σεισμό, φωτιά ή πλημμύρα για να βρεθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης;
Όταν μαστίζεται από απαξίωση θεσμών, τότε που πρέπει να απευθυνθεί; Όταν στερείται αξιών, τότε προς τα πού πρέπει να στραφεί;

Τα παιδιά μας επιστρέφουν από το σχολείο τους, κινούμενα στους δρόμους ανάμεσα σε σωρούς σκουπιδιών, φτάνουν στο σπίτι αποκαμωμένα, με την απορία ζωγραφισμένη στο βλέμμα τους.

Ανοίγω την πόρτα και αμέσως αναφωνούν:

– “Είναι δυνατόν να μπει ένας Δήμαρχος στη φυλακή;”
– “Ο Δήμαρχος, ο αρχηγός της πόλης, θα έβαζε βόμβαααα;”

Τι να τους πω; Ποιες εξηγήσεις να τους δώσω;
Είμαστε θεατές ενός τρελού σεναρίου. Κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει τη συνέχεια. Το πρώτο πούλι του ντόμινο έπεσε, ακολουθεί το δεύτερο, το τρίτο και … ποιος ξέρει μέχρι πού θα φτάσουμε! Όλο αυτό που ζούμε είναι εξαιρετικά νοσηρό, ανησυχητικά απάνθρωπο, εξανεμίζει ακόμα και το τελευταίο ψήγμα αξιοπρέπειας!

Χαϊδεύω τα πρόσωπά τους και τα καθησυχάζω: “αφήστε την άκρη να τη βρει η δικαιοσύνη, μην ταλαιπωρείστε με τέτοιες σκέψεις” τους λέω και χάνομαι στην κουζίνα να αποτελειώσω το φαγητό.

Ο ατμός της σούπας μας που κοχλάζει μου θυμίζει το μαγικό λυχνάρι, λίγο πριν “σκάσει μύτη” το τζίνι.

Μμμμ… κι αν του ζητούσα, όταν βγει, να μας πάρει μακριά από ‘δω, πέρα από τα σκουπίδια και τις βρώμικες προσωπικότητες!

Advertisements