Μοιάζουν τόσο διάφανες τούτες οι μέρες! Διάφανες από όρια και προοπτικές. Σα να στέκεις στη μέση μιας πελώριας πεδιάδας και να μπορείς να δεις παντού τριγύρω, τα πίσω και τα εμπρός σου. Τα πίσω είναι ευδιάκριτα, τα εμπρός θολά και ακατάλυπτα. Και να εκεί, στο βάθος, σε απόσταση που ποτέ δεν μπορώ να φτάσω, όσο κι αν τεντώσω το χέρι μου, στέκει Εκείνη, η τόσο άδικα και πρόωρα χαμένη … η τόσο διαχρονικά παρούσα!

Advertisements