Μαιρούλα μου,

σε βλέπω αδύνατη. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Αγουροξυπνημένη καθώς ήσουν σήμερα το πρωί, πριν φύγουμε για το Νοσοκομείο, με τον έρπητα στο κάτω χείλος να σε ταλαιπωρεί, σκέφτηκα να σε πάρω πίσω … να σε επιστρέψω στην οικογενειακή φροντίδα. Μεγάλη η αγένειά μου!Πίστεψα ότι μπορώ να σου προσφέρω πολλά και έννοιωσα να σου λείπει η οικογενειακή θαλπωρή.

Στο δρόμο προς το Νοσοκομείο, μετά, σε σκεφτόμουν … ή καλύτερα σε θυμόμουν μπροστά από αχνιστά πιάτα με “σουπέτο του μπαμπά” ή πίσω από τεράστια μπωλ γεμάτα γάλα και coco pops ή πάνω από ατελείωτες μπάλες παγωτό φράουλα!Δεν προλάβαμε να πούμε και πολλά.

Βιαζόμασταν να είμαστε στην ώρα μας στο Νοσοκομείο, βλέπεις … όμως αυτό το λίγο που σε είδαμε έθρεψε μέσα μου βαθιά την επιθυμία να σε πάρω πίσω, στο νησί, θαρρείς κι εδώ στην Αθήνα κινδυνεύεις, να σε πάρω και να σε βάλω πρώτη θέση σε οικογενειακά τραπέζια και φιλικά party, να σε χτενίσω με τις ώρες για το μπαλλέτο, να σε οδηγήσω με το σκαραβαίο μέχρι το σχολείο σου, να σου τραβήξω με δύναμη τις μπότες ιππασίας για να ελευθερώσω τα ποδαράκια σου … να σε μικρύνω δηλαδή, λίγο σε ηλικία για να μην ντρέπομαι και να μπορώ να σε σφίξω στην αγκαλιά μου, με το δικαίωμα -έστω- του ανθρώπου που σε φροντίζει.

Γιατί τώρα, ποιο δικαίωμα μου απέμεινε; Μονάχα εκείνο της διαχρονικής αγάπης μου, την οποία συχνά ντρέπομαι να εκδηλώνω, από φόβο μήπως και θεωρηθεί υπερβολή!
Advertisements